Januari 2005: Inmiddels is Lola een grote hond geworden. 7 maanden oud en 25 kg. Om deze hond iets te leren kost veel moeite. Ze is erg gauw afgeleid en wil alleen maar spelen. Apporteren doet ze als de beste. Inmiddels komt ze wel op het "kom hier"commando om dan vervolgens weer net zo hard er vandoor te gaan zodat wij weer roepen "kom hier". Kennelijk een leuk spelletje. Met Max gaat het minder goed. Hij wordt ineens erg oud en heeft moeite met lopen. Hij is dan ook bijna 10 jaar maar toch. We hopen er toch op dat hij niet te snel achteruit gaat. Met Lola speelt hij graag als het maar niet te snel gaat.

Mei - september 2005:

Met Lola gaat het goed al blijft luisteren niet haar sterkste punt. Ze is zo snel afgeleid door alles wat om haar heen gebeurt. Nog steeds speelde ze met Max, alhoewel het voor hem steeds moeilijker werd. Het opstaan en lopen viel hem steeds zwaarder. Monique en ik hadden al met elkaar afgesproken, dat het niet veel slechter moest worden. Op een gegeven moment in juni werd het dus ineens slechter. Bij het poepen zakte hij door zijn poten en kon niet meer overeind. Dit was echt triest om te zien. Uiteindelijk kregen we hem weer op zijn poten en wilden het nog heel even aankijken. Maar helaas het ging niet meer. Nadat we de volgende dag de dokter hadden gebeld zijn we met hem naar de dierenarts gereden en hebben hem achter in de auto laten inslapen. Bij het toedienen van het spuitje bleek eigenlijk hoe ver hij op was. Hij had nog maar nauwelijks iets toegediend gekregen en hij was al in slaap. We hebben Max hier begraven en we missen hem nog iedere dag.

Vlak na het overlijden van Max stierf onze kat Sato. Ineens zonderde hij zich af en na 2 dagen was hij dood en zo nam onze "kinderboerderij" nu toch allemaal wel erg snel af. Ook Sato hebben we begraven op Latapie.

Niet alleen wij misten Max maar ook Lola; met Sato had ze echter niet zo'n goede verstandhouding. We hadden haar voordat we Max begroeven nog even laten snuffelen zodat ze afscheid kon nemen. Ze was echt van slag en is dagenlang zelfs niet in de buurt van de auto geweest. Je kon merken dat ze hem miste, daar moest iets aan gedaan worden. En toevallig kruiste Vanille ons pad. Een pup van 2 maanden en een kruising tussen een herder en een bordercollie. Lola moest er eerst niet veel van hebben, maar dat veranderde snel. Nu zijn het de grootste speelkameraadjes.

Maar het was nog niet genoeg, want we houden echt van dieren om ons heen en hebben toch ruimte genoeg. Alhoewel het binnen in ons huis wel blijft behelpen. We hadden dus aan wat mensen gevraagd of iemand nog wat jonge katjes had. En ja hoor, 3 stuks en ook die zijn inmiddels bij ons. Mickey, Minet en Minoes. Onze andere kat Beau moest er wel even aan wennen. Wat een leven geeft dat bij ons binnen. En het gaat ook goed met de honden. Het speelt allemaal met elkaar en wij zitten er echt van te genieten.

En toen kwam de buurman van 2 heuvels verderop. De moeder van Lola heeft weer een ongelukje gehad en heeft jongen. Wij natuurlijk weer kijken hoe stom dat ook is en zijn natuurlijk gezwicht. 2 puppies van 2 dagen uitgezocht en maar weer afwachten. Ook die zijn inmiddels bij ons en heten Belle en Loulou. Ook hier zit geen kwaad in net zoals bij Lola en Vanille. Belle is grijs met zwarte vlekken en heeft en zwarte kop en Loulou is helemaal zwart met hier en daar een wit puntje. Ze zijn nog niet echt zindelijk in tegenstelling tot de katjes en dus we hebben er wederom onze handen vol aan. Maar ze luisteren al goed naar hun namen. We moeten er alleen voor zorgen dat ze dat blijven doen, want op dit moment begint ook Vanille al trekken van Oost-Indische doofheid te vertonen net als Lola. We hebben de schoolklas op het terrein al ingericht en gaan ze allemaal trainen. Intussen hebben we wel een kennel gemaakt, naast de schuur, waar ze lekker vrij in kunnen lopen als wij even geen tijd voor ze hebben.

 24-12-2005 Het gaat goed met onze honden en katten, ze groeien als kool. Loulou zal wel kleiner blijven dan de anderen, maar ze is daardoor erg aandoenlijk. De oren zijn namelijk wel even groot als die van de anderen.

Vanille is de grootste hond op dit moment, maar Belle belooft ook groot te worden. Lola is onlangs gesteriliseerd en heeft zich voorbeeldig gedragen. Daar kunnen de anderen in de toekomst een voorbeeld aan nemen. Het enige dat erg lastig was, was het verwijderen van het verband. De tape zat helemaal aan de vacht vastgeplakt. Met enig geduld hebben we alles heel voorzichtig losgemaakt. Daarna heeft Lola gelukkig niet aan de hechtingen zitten pulken, want anders had ze een kraag moeten dragen.

De schoolklas op het terrein wordt niet gebruikt, want het is echt heel moeilijk om "jachthonden" iets te leren. Op het terrein zijn ze namelijk heel snel afgeleid. Wanneer ze "wild" ruiken worden ze letterlijk wild en gaan hun neus achterna, daarbij vergeten ze totaal dat ze moeten luisteren naar opdrachten. We nemen nu de honden apart mee om te wandelen en te trainen. De enige die het snelst iets te leren valt is Vanille, ze is intelligent en leergierig en daar maken wij gebruik van. De anderen kunnen dan haar gedrag nadoen en dat lijkt te werken. De honden weten intussen wel wat ons terrein is en komen ook terug als wij ze roepen, soms hebben we daar wat geduld voor nodig, maar ze komen uiteindelijk wel. Ook is er een strijd gaande tussen Belle en Vanille over wie de baas gaat worden. Lola doet daar niet aan mee en Loulou ook niet. We zullen wel zien wie er gaat winnen, maar we denken Belle.

In huis vermaken zij zich prima met de katten, ze stoeien en knuffelen met elkaar. Ze gaan zo goed met elkaar om, dat de katten regelmatig aan de tepels van de honden liggen te sabbelen, hetgeen een heel komisch gezicht is. De katten zijn nog niet buiten geweest, we willen daar nog enige weken mee wachten. De bedoeling is, dat de achtertuin ook omheind wordt en als dat gebeurd is mogen de katten daar loslopen. Niet dat ze daar binnen zullen blijven, maar het is in ieder geval wel een obstakel. Bovendien is het nu veel te koud voor hun buiten. Onze "Franse" kat Beau is ook maar heel kort buitenshuis te vinden, ze verkiest de warmte van de houtkachel boven een speurtocht naar muizen buiten op het terrein. Wanneer ze wel een muis gevangen heeft neemt ze die mee naar binnen, waarna deze wordt "gestolen" door Mickey of door één van de honden. Het eindigt ermee, dat wij de muis op het laatst afpakken, want opeten doen ze toch niet. Ze zien het meer als een speeltje en oefenmateriaal voor de echte jacht. Verder oefenen de katten hun klimvaardigheid in de balken, gordijnen en kasten. Ze zitten werkelijk overal op danwel in, kasten, dozen, pannen, tassen, printer etc.

Hun nieuwsgierigheid is erg groot en bezorgt ons regelmatig lachbuien. Een kerstboom hebben we dus maar niet in huis gezet, want die zou toch binnen de kortste keren gebruikt worden als klimtoestel. Wat de honden en katten wel geleerd hebben is knuffelen en spelen, dat vinden ze heerlijk. En dat vinden wij heel belangrijk, omdat er hier veel kinderen komen, die dan ook lekker met hun kunnen knuffelen en spelen.