11-10-2006: Er valt nogal wat te vertellen over onze dieren dit jaar.

Onze drie jongste katjes groeiden voorspoedig en met hun het kattenkwaad. We hebben ze tot circa eind april in huis weten te houden, hetgeen noodzakelijk was om uitbreiding in de kattenfamilie te voorkomen. In het voorjaar zijn ze allemaal naar de dokter geweest en ze kunnen na dat bezoek niet meer voor verrassingen zorgen, als het om gezinsuitbreiding gaat tenminste. Nadat ze hersteld waren van hun operaties konden ze hun horizon gaan verbreden en mochten ze voor het eerst naar buiten. Het stoepje voor de deur bleek groot en eng genoeg, maar het duurde niet lang of ze zaten toch al redelijk rondom het huis. Dat kunnen we inmiddels (nu de camping is gesloten) niet meer zeggen, we komen ze nu overal tegen op het terrein.  Tijdens het seizoen was het hun op het terrein te druk en bleven ze rondom het huis of in de schuur. Gedurende de zomer verbleven ze ook regelmatig bij mijn ouders in de mobilhome, want ook daar kregen ze eten en knuffels. Het was dus ook voor hun even wennen toen de mobilhome, na het vertrek van mijn ouders, gesloten was. Nu gaat de één verder als de ander en met name Mickey maakt het heel erg bont, door zelfs de andere heuvels te verkennen. Ze komen nog wel thuis om te eten en te knuffelen, maar hoe gek het ook klinkt, ze kunnen elkaar niet meer luchten. Dus als ze met z'n drieën tegelijk binnen zijn hebben we hier een heus kattenblaasorkest. Maar dat zal deze winter, als ze wat vaker binnen zijn, wel gaan veranderen. Het vreemde is, dat ze de honden totaal niet vergeten zijn, sterker nog ze lopen zelfs de kennel in om een knuffel te halen.

Ook dit voorjaar hebben Vanille laten "helpen" bij de dokter, zodat ook zij niet voor verrassingen kan zorgen. Belle en Loulou zijn binnenkort aan de beurt. Onze 4 honden hebben zich voorbeeldig gedragen in hun tijdelijke kennel tijdens het seizoen, zo goed zelfs dat we deze nu gaan verbouwen tot een definitieve en overdekte kennel. Tot dat dat klaar is hebben we even iets gemaakt achter ons huis. Helaas kunnen we ze, nu de camping gesloten is, nog niet helemaal vrij laten lopen over het terrein omdat het nog niet overal afgesloten is en het blijven jachthonden. Ze komen altijd wel weer thuis maar in de tussentijd lopen ze wel kilometers bij het huis vandaan en dat willen we niet hebben. Tijdens het seizoen zijn ze af en toe met gasten mee uit wandelen geweest en kregen ze natuurlijk heel veel aandacht van de kinderen. Ze zijn erg lief voor de kinderen en willen het liefst de hele dag knuffels of lekkere hapjes, dat laatste mogen ze natuurlijk niet. Nu het seizoen voorbij is en wij weer meer tijd voor ze hebben kunnen wij wel merken, dat ze ons tijdens de drukke zomerperiode wel gemist hebben. Want ze zijn werkelijk de hele dag om ons heen, indien mogelijk. Het mee rijden in de Patrol gaat ze in ieder geval beter af dan in de Berlingo. Het naar buiten kunnen kijken tijdens het rijden doet ze goed, want dat was in de Berlingo niet mogelijk. We kunnen ze nu dus vaker meenemen en binnenkort gaan we dan ook een dagje in de Pyreneeën wandelen.

Nu weer even terug naar de katten.

Wij hebben alle moeite genomen om gezinsuitbreiding bij de katten te voorkomen en dan gebeurt het volgende. Ineens loopt er een jong katje rondom ons huis, grijs met wit, lijkend op een Koala beertje, knik in de staart en erg schuw. Maar wel constant rondom ons huis en smulde daar lekker van de kattenbrokjes. Jullie begrijpen het al, van het een komt het ander. Na een paar avondjes lokken zat Koala eindelijk bij ons binnen en konden we deze nieuwkomer eens nader onderzoeken. Het is dus een kater, een paar maandjes oud en heel erg bang. Voorlopig onderkomen werd de badkamer, dit ook i.v.m. kattenbaktraining. Dat was zo gepiept. Maar daarmee zijn we er nog niet. In diezelfde periode komen een aantal gasten terug van een wandeling rondom de camping. In hun kielzog kwam een klein zwartwit poesje mee. Uiterst aanhankelijk, ongeveer even oud als Koala en absoluut niet van plan te vertrekken. Dat was dus nr. 6, die ook in de badkamer werd opgesloten en de kattenbaktraining onderging. Het vreemde was, dat Mimi en onze Koala meteen speelmaatjes waren. Wij vermoeden dan ook, dat ze uit hetzelfde nest komen. Alleen Mimi is volledig gewend aan mensen. Maar hiermee eindigt dit verhaal nog niet. Want beneden op het terrein werd een familie aangenaam verrast door een zwarte kat, die aan kwam lopen en bezit nam van het bed in de caravan. Nu had deze familie geen hekel aan katten en het vermoeden dat deze kat zwanger was heeft ze er toe gebracht om de kat bij de caravan te houden, te voeren en te vertroetelen. Het bleek een hele lieve poes, die alleen onder de wondjes en littekens zat. Maar aan alle dingen komt een eind en dus ook aan de vakantie van deze familie en jullie voelen het al aan komen. Eric heeft de kat dus maar opgepakt en bij de andere twee in de badkamer gezet. Ze werd Moortje gedoopt en lag het liefst voor het raampje in de badkamer.

Na enige tijd durfden wij het aan om de katten door het huis te laten lopen. Ze waren inmiddels alle drie aan elkaar gewend, zindelijk (op enige ongelukjes na) en ook erg aanhankelijk. Wat blijkt na enige tijd, Moortje is dus helemaal niet zwanger. Sterker nog, ze werd zo krols als maar mogelijk was. Het was voor ons dus zaak om haar echt binnen te houden. Helaas is dit mislukt, want ze wist te ontsnappen. Een weeklang is ze spoorloos geweest, totdat op een gegeven moment één van onze gasten naar ons toe kwam en vroeg of wij een zwarte kat kwijt waren. Zij stonden met hun tent op dezelfde plaats als de familie waar ze eerder onderdak had gekregen. Wij wisten toen al direct dat het om Moortje moest gaan en hebben haar voor de tweede keer van het het terrein gehaald. Maar hiermee is het verhaal nog niet teneinde vermoeden wij, want het buikje van Moortje groeit maar door. Wij denken dus nu, dat ze echt zwanger is en hier zaten we niet echt op te wachten. Maar kattenliefhebbers als we zijn, laten we ook dit maar over ons heen komen. We verwachten dan ook, dat ze binnen nu en enkele weken zal bevallen van een aantal kittens. En ook hiervan zullen we een verslag bij houden. We hebben nu dus 7 katten, maar hoeveel zullen het er zijn over een aantal weken? Iedereen begrijpt natuurlijk, dat we in ieder geval met de twee andere katten binnenkort ook naar de dierenarts zullen gaan om toekomstige verrassingen te voorkomen. En zodra de conditie van Moortje het toestaat is ook zij aan de beurt. Voor de muizen en mollen in deze omgeving is het in ieder geval slecht nieuws. Maar hoe gaat het nu tussen de honden en de nieuwe katten? Zoals te verwachten waren de nieuwe katten niet echt gewend aan honden, sterker nog echt niet. Terwijl onze honden stapelgek zijn op katten en dus met veel enthousiasme de nieuwelingen tegemoet treden. Hetgeen natuurlijk enige paniek taferelen heeft opgeleverd. Inmiddels kunnen we zeggen, dat de nieuwe katten ook heel vriendschappelijk omgaan met onze honden. Maar dan, onze oude katten met de nieuwe. Dat was natuurlijk ook geen succes en aangezien de oude katten het al moeilijk hadden met elkaar verbaast het natuurlijk niemand, dat ze de nieuwe katten helemaal niet konden luchten. De blaasconcerten waren niet van de lucht,  maar inmiddels gedogen ze elkaar. En zitten soms al naast elkaar brokjes te eten. Wij zijn nu al benieuwd hoe dat straks zal gaan als het nest kittens geboren is. Iedereen begrijpt wel,dat wij dus nu de beperkte woonruimte die we hebben delen met 4 honden, 7 katten en 1 papegaai. Want Kuifje, onze vrolijke fluiter, is helaas uitgefloten. Het was dan ook al een oude kanarie, maar we missen het gefluit wel. Gezien de hoeveelheid katten, die inmiddels in ons huis rondlopen, achten wij het niet verstandig om nu al een nieuwe kanarie te nemen. Hoe vreemd het misschien ook klinkt, de papegaai laten ze volledig met rust en soms liggen de katten zelfs bovenop de kooi van Karel met de poten hangend door de tralies. Wij hielden hiervoor ons hart wel vast, want als Eric of een andere vreemde zijn vingers binnen de kooi steekt heeft Karel de neiging deze te willen amputeren. En bij de poten van de kat doet hij helemaal niets. Hij vindt het allemaal wel goed. Inmiddels roept hij al enkele hondennamen in de combinatie met het woord "nee". Het slechte nieuws wat men hieruit kan opmaken is dat wij met zeer grote regelmaat deze hondennamen in combinatie met "nee" moeten roepen binnenshuis. Dan nog even een anekdote van deze zomer. Iedereen heeft Karel bij het terras zien staan en alle kinderen hebben natuurlijk veel aandacht voor deze papegaai, want het is altijd leuk om een papegaai te horen praten. Nu is Karel niet zo'n erge prater, dus stelde hij menigmaal de kinderen teleur. Hierop wordt door kinderen verschillend gereageerd, bijv. "Kan jullie papegaai niet praten?" of "Waarom zegt hij niets terug". Maar de leukste opmerking kwam van een kind, die al enige tijd voor de kooi had gestaan en ons kwam vertellen: "Hé, je papegaai is kapot". Wat bij ons, in eerste instantie, een geheel andere gedachte opriep. Prachtig, zo'n formulering voor een papegaai die even niet wil praten. Dit was het voor nu, binnenkort meer Dierennieuws.

28-10-2006 Moortje is bevallen

In de loop van de middag werd Moortje erg onrustig en begonnen de weeën. We hebben in de badkamer onder de wastafel in het kastje een provisorische kraamkamer ingericht. En zoals verwacht kroop ze daar direct in, veilig en ver van alle honden en  katten vandaan. We lieten haar maar met rust en om 15.45 uur gingen we, nieuwsgierig als wij zijn, toch maar even kijken. En ja hoor, er lagen twee kittens, een zwarte en een bruin/wit/zwartgevlekte. Moortje had nog steeds weeën en om 17.10 uur heeft Monique het derde katje geboren zien worden. Wederom een zwarte. Moortje bleef weeën houden en het wachten was dus op nr. 4. Monique was intussen op internet aan het lezen over bevalling bij poezen en eventuele complicaties wanneer de kittens verkeerd om geboren worden. En ja hoor, nr. 4 diende zich aan om 18.15 uur en wel verkeerd om. Monique heeft bij deze bevalling meegeholpen, zodat het katje vlot en gezond ter wereld kwam. Deze is helemaal beige en gelukkig bleef het bij deze 4 kittens. Zoals we nu kunnen inschatten zijn de twee zwarten katers en dus de twee andere poesjes. Hiermee is ons kattenelftal compleet en dit houden we zo. We lazen namelijk dat binnen één week Moortje weer gedekt zou kunnen worden, maar dat gaan we dus echt voorkomen. Ze heeft huisarrest totdat ze door de dierenarts geholpen kan worden en dat zal pas eind december zijn. Koala, op dit moment de enige "kattenman" in huis schatten wij inmiddels oud genoeg om deze week geholpen te gaan worden. Want hij krijgt niet de kans van ons om Moortje of Mimi te dekken. Onderstaand een paar foto's van de nieuwe kittens, genomen een paar uur na de geboorte. Nu alleen nog wat namen bedenken. Wordt vervolgd.

12-11-2006

Er is weer veel te vertellen. Allereerst hebben wij Mimi en Koala naar de dierenarts gebracht voor de de sterilisatie en castratie. Bij aankomst zei de arts dat hij misschien geen tijd had voor de sterilisatie van de poes door een spoedgeval, maar dat we ze toch maar beiden moesten achter laten. In de middag konden we ze dan weer ophalen. Dus Eric 's middags naar de dierenarts. De verrassing was compleet. De arts had geen tijd gehad voor de sterilisatie, dus alleen de kater was geholpen en Mimi lag versuft in de kooi. Koala, onze kater, bleek nog niet te zijn geholpen. Dus jullie begrijpen Eric's verbazing, geen tijd voor de sterilisatie, maar Mimi was geholpen. Mimi bleek dus een kater en dat hadden we dus kennelijk niet goed gezien. Wat bij Koala overduidelijk was, was bij Mimi niet goed zichtbaar en dus hadden wij aangenomen dat het een poes was. De eerste kat, die de arts dus had gepakt, was Mimi en omdat het een kater was had hij niet verder gekeken en veronderstelde dat Koala de poes was. Jullie begrijpen, dat dit voorval bij de dierenarts op de lachspieren werkte. De naam Mimi is niet meer op zijn plaats en gezien dit feit, noemen we hem voortaan Mini. Voor de kat geen duidelijk verschil, voor ons wel. Nu, circa 10 dagen later, lopen ze allebei gecastreerd rond en mogen ze naar buiten en ze lopen dan ook met veel plezier in en uit.

Met de jonge katjes gaat het goed. Ze zijn inmiddels 14 dagen oud en de oogjes zijn open. De twee zwarte kittens hadden hun oogjes al open na 8 dagen, de bruin/zwarte 2 dagen later en de beige/grijze na 13 dagen. Na het voorval met Mini hebben we nog eens goed onder de staartjes van de kittens gekeken. En wat blijkt, zoals het er nu uitziet, zijn het 3 katers en 1 poes, waarbij de bruin/zwarte een poes is. Inmiddels beginnen ze wat beter op hun pootjes te staan, worden dus ook wat beweeglijker en krijgen aandacht voor de omgeving. Het zal dus niet lang meer duren of ze zullen door het huis gaan banjeren. Een eerdere poging van ons om ze te verhuizen naar een andere plaats in ons huis, nl. de woonkamer, is mislukt. We hadden een keurig nestje gemaakt in een hondenbench, zodat de honden er niet bij konden, maar zodat ze wel aan elkaar konden wennen. Moederpoes Moortje vond dit geen goed idee, pakte de kittens in haar bek en liep er vrolijk mee terug naar haar oude nest. We laten het dus maar zo. Onderstaand de laatste foto's van de kittens, hier zijn ze 14 dagen oud.

Inmiddels zijn alle katten regelmatig binnen, ze kunnen nl. gewoon in- en uitlopen door een kattenluik. Het is allemaal weer aan elkaar gewend, ze liggen tussen de poten van de honden in te slapen en de rust is wedergekeerd. Het blazen en grommen naar elkaar is zo goed als over. We zijn benieuwd naar hun reacties als straks de kittens gaan banjeren. Ook de honden hebben inmiddels in de gaten dat er wat aan de hand is in de badkamer en we zullen ze binnenkort, als de kittens iets groter zijn, aan elkaar voorstellen. Op de bank is het inmiddels druk, we onderhandelen iedere dag over wie waar mag zitten dan wel liggen. Het is wel gezellig met alle honden en katten op schoot en om je heen. Het getuigt niet van enige opvoeding, maar dat laten we voorlopig maar zo. Als we ooit het huis verbouwd hebben dan krijgen de honden en katten hun eigen bank.

19-11-2006

Even een kleine update over onze kittens. Ze zijn nu drie weken oud en het was tijd voor de eerste kennismaking met onze honden. Lola en Vanille waren erg nieuwsgierig, Belle en Loulou moesten niets van het gemiauw hebben en bleven op afstand. Moederpoes Moortje vindt het allemaal prima en raakt hiervan niet in paniek. Over Moortje gesproken, deze week was ze 's avonds ontsnapt en een aantal uren op stap geweest om vervolgens midden in de nacht thuis te komen. Ze vergeet haar jongen dus niet, maar deze hadden wel honger en wij hadden even zorgen. We willen op dit moment Moortje gewoon binnenhouden totdat ze gesteriliseerd is.

26-12-2006

De kittens groeien hard en wat we niet hadden durven hopen maar toch een feit is, is dat ze allemaal vanaf het eerste moment op de kattenbak klimmen. Ze zijn echt zindelijk. Ze zijn nu 8 weken oud en rennen door het huis, tot groot vermaak van de honden. Wat minder leuk is, is dat ze ook onze broekspijpen als klimpaal gebruiken of gewoon de blote benen. Ja, de nagels zijn scherp. Terwijl ik dit zit te schrijven is het spul inmiddels weer omhoog geklommen en loopt vrolijk over het bureau en toetsenbord. Vele correcties waren nodig om de zinnen er toch goed uit te laten zien. Maar het is wel weer leuk al dat kleine spul in huis. Bleven ze maar zo. Als we 's avonds naar bed gaan loopt het natuurlijk ook allemaal mee en ze besluiten dan om eerst maar eens een half uurtje te gaan rondrennen op bed, om vervolgens tegen ons aan te gaan liggen. De rest blijft gelukkig allemaal in de woonkamer. Inmiddels hebben ze ook namen. Enkele gasten van het afgelopen seizoen hebben ons wat namen toegestuurd waar we een keuze uit hebben gemaakt. Gonzo, het beige katertje, Bartje en Loetje de zwarte katertjes en Snoesje het gevlekte poesje. De andere poezen bekijken het gespuis van een afstand. Zeker nu het koud is buiten zijn ze allemaal vaak binnen en zoeken ze toch plaatsjes op waar ze rustig kunnen slapen en niet lastig gevallen worden. En af en toe wordt er een corrigerende tik uitgedeeld. Maar al met al beleven we er toch een hoop plezier aan.