09-01-2010

Het heeft lang geduurd, maar nu eindelijk tijd om eens wat te schrijven over onze dieren.  Nadat Simba in 2008 door alle honden en katten in ons gezin was opgenomen is er niet veel meer gebeurd, totdat het hoogseizoen 2008 begon. De meeste katten vinden alle drukte niet leuk, dus gaan ze zich verstoppen in de schuur, onder het zwembad of blijven lekker in huis. De brutaaltjes gaan gewoon lekker op de trampoline liggen of knuffels halen bij onze gasten, daarnaast blijven ze muizen vangen en dat moet ook. Maar helaas hebben we vanaf de zomer van 2008 afscheid moeten nemen van 4 katten.
Als eerste van Mickey, we hebben hem moeten laten inslapen. Mickey ging heel vaak jagen en had een groot jachtterrein, we kwamen hem soms aan de andere kant van de heuvel tegen of aan de andere kant van de weg. Op een dag tijdens het hoogseizoen kwam Mickey het terrein opgestrompeld met een slepende achterpoot. We hebben hem meteen in huis gezet en nagekeken en het leek erop, dat zijn achterpoot verlamd was. Er was geen bloed te zien, maar hij was niet in orde en had duidelijk pijn. Dus op naar de dierenarts en na onderzoek bleek, dat hij een verbrijzeld bekken had en nog meer schade. Dit is gekomen door een aanrijding met een auto en er was niets aan te doen. Dus hebben we Mickey laten inslapen en daarna begraven in ons bos.
Een paar dagen later hoorden we ineens een angstig gemiauw en we zijn direct gaan kijken. Het bleek, dat Minet in de kennel terecht was gekomen en iets te enthousiast door de honden begroet. Ze is hiervan heel erg geschrokken en in shock geraakt en kort daarop, binnen 15 minuten overleden. Dus we hebben haar ook begraven, naast Mickey, in het bos.
Helaas ging er nog eentje dood en wel de oudste en meest bijzondere van het stel, zij hoorde echt bij Latapie, namelijk Beau. Op een avond in het najaar vonden wij in de slaapkamer allemaal spuug met bloed erin en we zagen ineens dat Beau aan het spugen was.  De volgende ochtend is Eric meteen met haar naar de dierenarts gegaan. Het bleek dat ze een vergif had gegeten, waarschijnlijk een vergiftigde muis, want in die tijd gebruiken de boeren rondom nogal eens muizengif. Helaas is haar dat fataal geworden. De medicijnen en injecties leken eerst te helpen en nadat ze weer naar buiten ging hebben we haar niet meer teruggezien. Pas enkele dagen later vonden we haar dood op het terrein. We hebben haar daarna begraven in het bos bij de andere katten.
En dan Simba, hij moest altijd op de weg zitten en spelen en dat is hem fataal geworden. Geen zichtbare verwondingen maar wel dood langs de weg en ook hem hebben we moeten begraven.

Maar ook over de honden is vanaf zomer 2008 wat te melden, want toen kwam Max in het hoogseizoen. Hoe hij hier terecht is gekomen is een bijzonder verhaal.  Gasten van de camping zijn gaan wandelen met hun honden en toen ze terugliepen werden ze gevolgd door een hond. Deze is helemaal meegelopen naar de camping en toen kwam hij oog in oog te staan met Eric. Die was meteen enthousiast en bekeek de hond van alle kanten, hij heeft de halsband afgedaan en zag er een telefoonnummer in staan. Dit nummer hebben we gebeld en we kregen van een mijnheer het verhaal te horen. Hij had de hond gevonden in Lafrançaise, na het hondenconcours, hij heeft nagevraagd of de hond vermist was en de dierenarts heeft de hond gecontroleerd op een chip en tatoeage. Die had de hond niet, er was geen eigenaar en in het asiel zou de hond na 1 week een spuitje krijgen, want er waren al teveel dieren in het asiel. Ja, de vakantietijd is beslist niet leuk voor alle dieren. Dus die mijnheer heeft de hond mee naar huis genomen, maar wilde hem toch niet houden. Dus heeft hij hem na een paar dagen uit huis gezet en letterlijk weggestuurd.
We hebben de hond, buiten de kennel op neutraal terrein, kennis laten maken met onze honden en dat ging heel goed. Er is veel gesnuffeld, gekwispeld en nog meer gesnuffeld. We hebben toen besloten hem bij onze “meisjes” in de kennel te doen, totdat we wisten wat we met hem zouden doen. We wilden op zoek naar een ander gezin voor hem. In de kennel was het al snel een gestoei en gespeel van jewelste, hij was echt blij dat er meer honden waren om mee te spelen. Op een avond had Eric de hond uit de kennel gehaald om eens lekker te knuffelen en probeerde hij wat namen uit om te zien of er een reactie kwam. En bij Max begon hij ineens te kwispelen en stonden de oortjes rechtop, dus wisten we dat hij Max moest heten. We hebben hem meegenomen naar de dierenarts voor onderzoek en alles was goed. Hij was ongeveer 1,5 jaar oud en volgens de dierenarts een kruising tussen een Boxer en een Beauceron. Wij denken er anders over maar laten het maar zo, omdat hij nu niet in een bepaalde categorie honden valt. Hij is door de eerste eigenaren veel geslagen, want dat kunnen we merken aan zijn reactie als hij gecorrigeerd wordt. Hij duikt dan helemaal naar de grond en doet soms zijn voorpoten over zijn kop. Dat is zo zielig, dus we proberen hem op een rustige manier te corrigeren. Het is natuurlijk extra moeilijk voor hem, omdat wij Nederlands spreken. Wel gebruiken we een aantal Franse commando’s, waar hij goed naar luistert. Er is echter een klein probleem, hij jaagt op katten. Dat is natuurlijk niet handig bij ons met alle katten, die hier wonen. Dus is Max in training. In huis doen we hem in eerste instantie aan de lijn en een muilkorf om als de katten ook in de woonkamer komen. Inmiddels loopt hij los maar wel met muilkorf om als de katten er ook zijn.
Buiten in de kennel is het geen probleem, want daar zijn de katten niet. ’s Nachts slaapt hij alleen in de badkamer, omdat de katten dan ook in de woonkamer slapen. Als hij dan ’s morgens weer bij de andere honden komt is hij helemaal blij en gaat direct met ze spelen. Verder houdt hij enorm van knuffelen en spelen met de bal. Hij kan heel lang apporteren, waarschijnlijk heeft zijn eerste baas hem dat geleerd. Natuurlijk gaat het weleens fout en zijn we met alle honden een keer bij de dierenarts geweest om ze te laten hechten. Want ja, de rangorde moest natuurlijk wel bepaald worden en dat gaat er soms hard aan toe. Nu denkt iedereen natuurlijk dat Max de baas is, maar dat is niet zo, want dat is Vanille (kruising herder/bordercollie). Na deze strijd nooit meer problemen gehad en het zijn elkaars grootste speelkameraden, waarbij Max met regelmaat op zijn rug wordt gegooid en er dan 4 blaffende vrouwen boven hem hangen. En hij vindt het allemaal goed. Toch hebben we besloten met hem naar cursus te gaan omdat het toch een hond is met een verleden. Het vreemde is namelijk, dat hij totaal geen andere honden accepteert. Inmiddels weten we dat dat voorkomt uit een bepaalde angst, waarbij de aanval dus de beste verdediging is. Waarschijnlijk is hij toen hij jong was een keer heel erg aangevallen en gebeten. We krijgen het er moeilijk uit, maar op zich is dat bij ons op het terrein geen probleem. Hij komt in principe nooit in contact met andere honden evenals de vier anderen, want tijdens het seizoen zitten ze toch in een kennel of in huis. Voor mensen is hij daarentegen ontzettend lief en hebben we nog geen kwaad kunnen ontdekken. De hondentraining beperkt zich inmiddels niet meer tot gehoorzaamheid en socialisatie, maar ook tot pakwerk en beveiliging. De ervaring heeft geleerd, dat Max dit fantastisch vindt om te doen. En de felheid is enorm, als je ziet hoe hij de pakwerker te grazen neemt. Het mooie is, dat hij naderhand met dezelfde pakwerker de grootste maatjes is en dan is er van alle agressie niets meer te zien of te merken. En het voordeel is, dat hij nu zeer goed onder appèl staaat, want het blijkt een erg intelligente hond te zijn. Hij heeft maar weinig nodig om iets te leren, maar wat we hem dus niet afgeleerd krijgen en waar we hem nooit mee zullen vertrouwen is onze katten. Dus als die in de buurt zijn heeft hij altijd zijn muilkorf om en als we buiten het terrein met hem wandelen is hij altijd aangelijnd ter bescherming van andere honden.

Maar we waren dus terug bij 8 katten, maar om de een of andere reden vult dat zich hier altijd vanzelf aan. Want in het voorjaar van 2009 kwamen er 4 katten aanlopen, waarvan er 3 zijn blijven "hangen". Sterker nog ze zijn niet meer weg te slaan, volledig ingeburgerd en geaccepteerd door de andere katten. Allereerst de lelijkste kat van de omgeving of misschien wel van Frankrijk, erg schuw en tot op ongeveer 1 meter te benaderen. We hebben haar Misspoes genoemd, ze zat altijd buiten onder de rand van het schuurdak en kwam dagelijks haar portie eten halen. Ze knapte daar in de loop der tijd wel wat van op en ze werd steeds dikker, en ja hoor ons vermoeden was goed, want ze was zwanger. We zijn toen verrast met 4 kittens, 3 zwarte en 1 grijze. Uiteindelijk hebben we haar weten te vangen om haar eens goed te bekijken, want ze bleef er slecht uitzien. Inmiddels hadden we al één van de kittens aan één van onze gasten meegegeven naar Nederland. Toen we haar bekeken schrokken we van de staat waarin haar vacht en huid verkeerde, dit was ook zichtbaar bij de overgebleven kittens. Dus met de hele kattenfamilie naar de dierenarts, die tot onze spijt met de mededeling kwam dat ze een ernstige huidaandoening had die niet meer te genezen was. Deze aandoening hadden de kittens ook, er bleef daarom maar één ding over en dat was om ze uit hun lijden te helpen. Hetgeen we dus hebben laten doen. Het kitten dat naar Nederland gegaan is, maakt het heel goed en is een mooie gezonde kat geworden. De andere 2 aanlopers kregen de namen Binky, een hele mooie wit met grijs/beige kat met helblauwe ogen, en Indy een rode kater. Beiden waren niet gecastreerd en dat hebben we wel laten doen, want er zijn vierpoters genoeg. De rode kater heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een echte dikke je-weet-wel kater, graag binnenshuis, maar toch altijd een beetje schuw. Binky daarentegen is de grootste knuffelkat, die je je maar kan wensen. Deze katten waren natuurlijk geen honden gewend, maar lopen er inmiddels net zo tussendoor als de anderen. En toen werd het zomer en liep er ineens een heel klein katje (6weken oud) beneden op het terrein, hij werd vertroeteld door de toen aanwezige gasten. Maar toen zij terug naar Nederland gingen hebben ze de kleine letterlijk bij ons op de stoep gezet met het verzoek hem te adopteren. En zo kwam Mickey de Derde in ons leven, een ontzettende ondeugd, die voor geen van de andere katten bang is en iedereen loopt te plagen. Zelfs de honden daagt hij uit, het is kostelijk om te zien, maar het lijkt wel of al het kattekwaad zich in één kat heeft verzameld. We hebben onze handen er vol aan, alsof we niets anders te doen hebben,. maar het is wel lachen. Na de zomer verschijnt er een heel klein mager poesje, met een groot abces aan haar kaak, op het erf. En het eerste dat Eric doet is haar lokken met eten en ik heb zo geprotesteerd en gezegd, dat 11 echt genoeg is. Maar ja, hij vond het zo zielig en zei dat het allemaal goed zou komen. Een paar dagen later was het abces opengebarsten en in de loop van de weken knapte het poesje steeds meer op en zat ze iedere dag trouw te wachten op haar bakje met brokjes. We konden haar inmiddels ook al aanhalen en toen het kouder werd heeft Eric haar uiteindelijk met veel pijn en moeite naar binnen weten te lokken. Sindsdien komt ze eigenlijk nauwelijks meer buiten en ligt ze altijd op een vast plekje op bed te slapen. Ze is net als alle andere katten helemaal zindelijk en ziet er inmiddels goed uit en ze heet Minet. Kortom, er zijn er weer 12 en wij roepen iedere keer "Genoeg" en dit keer menen we het.... Al met al hebben we nog steeds een gezellige beestenboel.

Binky en Indy

Mickey 10 weken oud en Minet net hersteld van het abces.

Max op 09-01-2010 in de sneeuw