September 2007

08-09-2007: Enkele maanden geleden verscheen onze laatste update. Het was niet zo dat we niets meer te schrijven hadden, maar simpelweg omdat we vanaf dat moment geleefd werden. We wilden nog zoveel doen voor het seizoen begon en iedere keer kwam er weer wat tussen. Ondertussen hadden we ook ieder weekeinde eters in ons Indonesische restaurant. Dus we hebben nogal wat te vertellen en pakken de draad weer op vanaf maart. De nattigheid hield aan en het gras bleef maar groeien. De mollen hadden de tijd van hun leven en wij de frustratie. Al onze inspanningen om de mollen van het terrein te verwijderen hebben hooguit geleid tot een verminderd aantal, maar helemaal weg hebben we ze niet gekregen. En als over een week onze camping gesloten is begint het offensief opnieuw. Door alle nattigheid groeide niet alleen het gras, maar ook alle andere beplanting enorm. Dus met de handmaaier de bossen en de bermen maar eens onder handen genomen, anders zagen we door de bramen het bos niet meer. Niet alleen het maaien, maar daarna het bij elkaar harken en verbranden was weer een werk van jewelste en nu we dit schrijven zijn we er alweer mee bezig. Want het is niet normaal zoals alles dit jaar gegroeid is. In december 2006 hebben wij bij de locale autoriteiten de vergunning aangevraagd om te kunnen uitbreiden naar 50 plaatsen en van 1 ster naar 3 sterren. Om aan de bijbehorende eisen te voldoen moest er nog wel het een en ander gebeuren. Het sanitair moest helemaal af inclusief het gehandicaptensanitair en er mochten geen drempels meer zijn, zodat alles rolstoeltoegankelijk zou worden.  Er moesten meer brandblussers op het terrein geplaatst worden, de plaatsen moesten genummerd worden etc. En dan op een dag in april komen er twee ambtenaren van de DDE controleren of alles volgens de geldende eisen is aangelegd. Let wel, ze komen in april dus de camping is nog gesloten en het sanitairgebouw is nog leeg en functioneert nog niet. Wij waren volop bezig met het schilder- en straatwerk in en rondom het gebouw en de installatie van het speciale materiaal voor het gehandicaptensanitair. De twee ambtenaren waren zeker niet ervaren te noemen in het beoordelen van een camping, maar ja dat gebeurt dan ook niet alledag. Dus liepen ze aan de hand van een lijstje alle punten één voor één na, te beginnen bij het bord bij de entree boven, want dat stond er nog niet. We hadden het wel in huis, maar ja de camping was nog niet open. Dus punt 1 was niet goed, vervolgens wilden ze dat wij eenzelfde set borden bij de receptie ophingen, omdat deze niet aan de poort gelegen was en bij het toiletgebouw beneden. Het moet toch niet gekker worden. En het was duidelijk dat ze hun eigen regels niet kenden. Na een wandeling over ons terrein, waarbij ze hun verbolgenheid over de afwezigheid van heggetjes tussen de plaatsen niet konden verbergen,  eisten zij dat wij deze zouden aanplanten opdat de plaatsen nog duidelijker afgebakend zouden zijn. Hierop riep ik natuurlijk volmondig "nooit", als tegemoetkoming heb ik bij iedere plaats een paar tegels de grond ingestampt, zodat de plaatsen "begrensd" zijn overeenkomstig de regels. Het idee "heggetjes", hoe verzin je het. Vervolgens aangekomen bij het sanitair staan de heren elkaar aan te kijken en roepen vervolgens dat het gebouw niet af is, want er zitten geen kranen en douchekoppen in. We hebben hun getracht uit te leggen, dat dit ieder jaar zo is en dat het heus allemaal wel werkt als wij op 29 april open gaan. Nou, daar geloofden ze niet in. Waarop ik redelijk ontactisch riep, dat ik geen werkweek heb van 36 uur en dat het allemaal wel voor elkaar kwam en ze meteen uitgenodigd heb om op 29 april nog maar eens langs te komen. En dan als klap op de vuurpijl stond de ruimte voor de gehandicapten natuurlijk volstrekt op de verkeerde plaats. De weg ernaartoe was te schuin en niet overeenkomstig de daarvoor geldende regels. De helling mag namelijk maar 5% zijn en dan te bedenken dat wij vooraf aan de bouw ervan speciaal iemand van de afdeling Gehandicapten hebben laten komen om vooraf de juiste ligging te bepalen van het gehandicaptensanitair. Zelf hadden wij onze bedenkingen bij de geschiktheid van ons terrein voor mensen in een rolstoel. Volgens de functionaris was het allemaal geen probleem en was de plaats uitstekend geschikt om een gehandicaptensanitair te creëren.  Maar waarom dan toch de negatieve reactie. Nou het ging namelijk over de helling van 5% van het weggetje ernaartoe. Want volgens de ambtenaar in functie was 5%, 5 cm op 100 meter en dit was veel steiler. Toen ik hem naar zijn bank vroeg, omdat ik graag een lening wilde afsluiten tegen deze 5% keek hij mij heel verbaasd aan. Waarop ik hem uitlegde, dat 5% in Nederland 5 cm op 1 meter is. Hij kon hier de humor niet van inzien, maar daar waren we al een tijdje achter. Daarbij kwam ook nog dat hij een hekel had aan buitenlanders, want de familiebadkamer was in zijn ogen een Nederlandse truc en waarvoor was dat allemaal toch nodig, want Franse campings hebben zoiets niet. Wij hebben de discussie maar gestopt en hun vriendelijk gevraagd wat er nog gedaan moest worden voor de volgende controle c.q. of dat het toch allemaal in orde was. Nou hij zou wel even een brief sturen, waarin dit allemaal stond en daarna konden wij hem dan bellen als de punten waren afgehandeld. De tijd verstreek, de camping was open en alles was in gebruik, maar geen brief. En toen kregen wij een telefoontje van een andere camping in de buurt, dat er brief voor ons bij hun lag. Deze heb ik toen direct opgehaald en het bleek de brief van de DDE met de punten te zijn, die nog gedaan moesten worden. En ja hoor; het gaat over een bord bij de ingang, die er inmiddels stond, de kranen in het sanitair, de drempels bij het sanitairgebouw, omdat op het moment van de controle het straatwerk nog niet klaar was en de bordjes uitgang op het terrein. Met andere woorden niets nieuws, dus we hebben direct de functionaris gebeld voor de vervolgcontrole en natuurlijk verteld, dat alles al klaar was op 29 april en dat we hun eigenlijk toen hadden verwacht. Hetgeen hij niet kon geloven en eigenlijk geloofde hij het nog steeds niet. Dus hij is de volgende dag direct gekomen en constateerde, dat alles op norm was en hij zou de commissie, bestaande uit mensen van allerlei instanties, inlichten zodat zij gezamenlijk nog een keer de camping zouden bezoeken. Het betreft hier circa 24 personen, die zichzelf een dagje uit gunnen onder het mom van "we moeten even een camping controleren". En pas daarna zou de nieuwe vergunning worden afgegeven. Maar de tijd dringt en inmiddels was het bijna hoogseizoen en de commissie was nog niet geweest. Dus wij weer bellen, want ze hadden ons toegezegd, dat het voor het hoogseizoen allemaal in orde zou zijn. En nog geen week later kregen wij te horen, dat bij wijze van uitzondering de commissie de vergunning in de vergadering heeft toegekend, zonder dat er nog een bezoek van hun zou plaatsvinden. Het door ons toegestuurde fotoverslag bleek voldoende en bovendien hadden ze geen tijd meer voor een bezoek. Dus net voor 1 juli was het allemaal rond; camping Latapie heeft 3 sterren en 50 plaatsen. Onze inspanningen van de afgelopen jaren zijn beloond. Dus kort samengevat, vanaf maart en in de mooie maand april zijn we heel druk bezig geweest om de puntjes op de i te zetten, zodat alles klaar was voor het seizoen. Dus ook nog even een nieuwe jeu de boules baan aangelegd, waarvoor we 20 ton verharding hebben moeten laten bezorgen om de schuinte naast ons huis uit te vlakken. Wat een klus, alles met de hand egaliseren. Vervolgens om de baan op te leuken allemaal houten bloembakken gemaakt en deze zijn zo goed bevallen, dat er volgend jaar nog veel meer van dit soort bakken zullen staan rondom het huis en de schuur. En toen sloeg het weer om...... De afgelopen twee jaar klaagde iedereen over de droogte, tot afgelopen februari was dat ook zo. In de maanden februari en maart heeft het met grote regelmaat geregend, zodat de grond in de toplaag verzadigd raakte. Ondanks de mooie maand april bleek dat bij de eerste flinke regenbui in mei, de grond weer redelijk snel verzadigd raakte en toen kwam de laatste week van mei. Er werd met regelmaat regen voorspeld en het weer was totaal van slag. Niet alleen hier, maar in geheel Europa. En op een bepaald moment stond er 4 mm regen gepland en er viel 170 mm in 12 uur, wat een water en dat op al verzadigde grond. Het stroomde werkelijk overal over de camping en het meertje was overvol en overstroomde aan de achterzijde over de gehele breedte. Toen het ophield met regenen was het overtollige water snel van het terrein verdwenen. Maar de sporen waren duidelijk zichtbaar, onze verharde paden waren deels weggespoeld en beneden in het dorp stond het minuscule riviertje buiten zijn oevers. Dit was volgens de dorpsbewoners in 20 jaar niet meer voorgekomen. Statistisch gezien is een tweede keer dan ook niet mogelijk, maar niets bleek minder waar. Er was weer een noodweer op komst en een alarmfase afgekondigd voor een groot gedeelte van Frankrijk. En ja hoor, er viel een aantal dagen later 60 mm in 2,5 uur en wederom liep overal water, de sloten stonden tot aan de rand vol en het meer stroomde weer over. Het terrein was totaal doorweekt en dat is met kleigrond niet geweldig. Wederom dachten we, statistisch gezien is het een derde keer niet mogelijk. Maar enkele dagen later bleek opnieuw hoe het weer in Europa van slag was. Dus ook in Vazerac, een enorme storm en onweer met heel veel regen in zeer korte tijd, 35 mm in 20 minuten. We konden niet eens meer de populieren op ons terrein zien staan; de kas werd door de wind opgetild, gedraaid en deels tegen het huis gegooid; de trampoline stond een stuk verderop. In de krant van de volgende morgen lazen wij, dat de wind was aangewakkerd tot 150 km/uur en dan vangen wij rondom ons huis wel de volle laag. Op het terrein waren er toppen uit de bomen gewaaid, maar gelukkig geen schade bij onze gasten. En dit was het staartje van de bui, we hebben veel geluk gehad. En ook tijdens dit noodweer overstroomde ons meer, het water was weer ververst. Driemaal is scheepsrecht en genoeg is genoeg. We hebben goed kunnen vaststellen, welke problemen er ontstonden met zulke hoeveelheden water en zo wilden wij het hoogseizoen niet in. Dus een graafmachine besteld, de sloten opnieuw uitgediept en vergroot, nieuwe grotere buizen erbij gelegd en samen met de kampeerders op een zeer warme dag een heuse waterkering gebouwd. We zijn en blijven Nederlanders. Waardoor bij een volgend noodweer het water blijft daar waar het neervalt; nl. in het veld van de buurman. En vervolgens geleidelijk door onze sloten stroomt.  Gelukkig is tot op de dag van vandaag er geen noodweer meer geweest; sterker nog vanaf die tijd is er nauwelijks nog regen van betekenis gevallen. Met als resultaat, dat het hier nu weer heel erg droog is. Maar het iedere keer opruimen van het terrein, het opnieuw erin leggen van de wegen heeft veel extra inspanning gekost, terwijl we eigenlijk hadden gehoopt een minder hectisch voorseizoen te hebben. Het was ons niet gegund. In juli bleek vervolgens, dat al het water dat in het voorjaar door ons meertje stroomde nog nare gevolgen zou krijgen. 's Morgens vroeg kwamen kinderen ons waarschuwen, dat er dode vissen in het meertje lagen en toen we beneden kwamen was het aan het oppervlak van de vijver zeer onrustig. Er zwommen honderden vissen aan het oppervlak snakkend naar zuurstof. Gelukkig was ik in het bezit van enkele pompen en ben direct aan de slag gegaan om het meer te beregenen, zodat er weer zuurstof in het water kwam. Hiermee kregen we de boel toch redelijk snel weer onder controle en zakten de vissen weer af, omdat het water weer zuurstofrijker werd. Twee dagen later werd zichtbaar wat het zuurstofgebrek had aangericht, de dode vissen kwamen naar het oppervlak en wij hebben twee dagen met een schepnet alle naar boven komende vissen er uit gevist. Dit om het waterbederf te voorkomen. We konden nu pas zien hoe groot de visstand was in de vijver en ook het formaat van de vissen was groot. Gelukkig zit er nu nog genoeg vis in de vijver om voor veel visplezier te zorgen het komende jaar. De visstand bestaat uit bliek, voorn,  zonnebaarsjes en twee grote goudvissen. De enige verklaring die wij konden bedenken voor deze situatie is, dat het water dat in ons meertje terecht kwam natuurlijk niet helder was, maar vermengt met opgeloste klei waardoor het meertje tijdelijk troebel werd. Natuurlijk bezinken de kleiresten en daarna ziet het water er weer goed uit. Maar dit was wel 3 keer gebeurd.  En dat deze kleiresten de planten hebben afgedekt, die uiteindelijk weer voor de zuurstof moeten zorgen. Maar na deze zijweg weer even terug naar het voorseizoen. In het voorseizoen hadden we het ook nog druk met ons Indonesische restaurant, want de Fransen weten het zeker te vinden en te waarderen. Maar ook onze gasten in het voorseizoen hebben van de mogelijkheid gebruik gemaakt om een Indonesische rijsttafel te eten. En voor we het goed en wel in de gaten hadden was het juli en hoogseizoen. De camping stroomde vol met gasten en heel veel kinderen. Ook dit jaar was het weer leuk om te zien, dat 90% van de camping bestond uit de Waard/Karsten/Cabenontenten en vouwwagens in alle afmetingen.  En opnieuw moest alles zich bewijzen, want het waren nu geen 30 plaatsen meer, maar 50 en dus een veel intensiever gebruik van het sanitair en het zwembad. Alle vooraf berekeningen bleken te kloppen, er was dus altijd warm water en de kwaliteit van het zwembadwater bleef goed, ook aan het einde van de dag was het water nog helder. Iedere avond renden wij ons de benen uit het lijf om onze gasten in het restaurant van eten te voorzien. De menukaart was uitgebreider dan vorig jaar en daar werd veel gebruik van gemaakt. En alles vers bereid, wat een werk, maar wel dankbaar. En ook hebben we nog enkele buffetten weten te verzorgen en hierbij mocht het Indonesische buffet natuurlijk niet ontbreken. Het weer in de maanden juli en augustus was zeker niet slecht te noemen, maar wel onstabieler dan normaal het geval is. Het is jammer, dat voor de laatste groep vakantiegangers er een dip kwam in de week van 20 augustus, wat enkelen heeft doen besluiten hun vakantie iets eerder af te breken dan gepland. Achteraf bleek de dip niet zo ernstig te zijn als voorspeld, maar ja de meteo diensten hebben het dit jaar wel vaker bij het verkeerde eind gehad. Inmiddels is het al enkele weken zomers en het eind is nog niet in zicht. Voor de gasten die er nu zijn en voor ons fantastisch. Het terrein heeft het afgelopen jaar veel te lijden gehad en we zullen veel moeten herstellen om ook volgend jaar weer de tenten goed te kunnen plaatsen zonder al te veel hobbels en kuilen. Inmiddels hebben we al wat apparatuur bijgekocht, zoals een freesmachine en een heuse graafmachine en zijn we al begonnen met snoei-, maai- en freeswerk. Want het terrein is nu mooi droog en goed te bewerken en zoals het er nu uitziet hebben we voordat de regen komt alles ingezaaid en ligt het er volgend jaar weer mooi bij. De terreinwerkzaamheden staan voor dit jaar hoog op de agenda. We hebben nog een aantal ideeën aangaande plaatsen en beplanting en die willen we graag uitvoeren. We houden jullie natuurlijk daarvan op de hoogte. Inmiddels liggen de dakpannen op de dakplaten van de schuur, dit is gebeurd op de warmste dagen van dit jaar blijkt achteraf. We hebben dus weer ruimte rondom de schuur en straks met de graafmachine gaan we nog veel meer ruimte creëren, want ook de kas zal ergens een plaats moeten krijgen. Naast het huis is op de plaats van de kas een hondenkennel gemaakt en de tweede kennel komt naast de schuur. We hebben dus voor de komende tijd plannen en werk genoeg en gezien de aanvragen die we ontvangen voor het Indonesische restaurant, waar we begin oktober weer mee beginnen, zullen we ook in de weekeinden onze handen vol hebben. Vakantie zit er voor ons dus nog even niet in. Gezien het feit, dat de meteo's voor de komende winter een boel kou voorspellen zullen we ook nog in huis enige maatregelen moeten gaan treffen. Want het blijft een oude troep en we kunnen er nog niets aan veranderen. Daarvoor moet eerst de schuur verbouwd worden en dat is iets wat we zelf niet kunnen en dus afhankelijk zijn van derden. En dat wil nog niet zo lukken, de offertes zijn er alleen de bedrijven komen niet om het werk aan te nemen. Rare lui, die Fransen. Verder kunnen wij terugzien op een nagenoeg probleemloos seizoen. Natuurlijk zijn er altijd mensen, die menen dat de meest normale regels niet voor hun gelden en gebeuren er dingen op het terrein, die wij zelfs niet hadden kunnen bedenken. Maar ja, gelukkig zijn dit maar enkele incidenten waar wij weer van geleerd hebben en waar we zeker het komende jaar actie op gaan ondernemen om het kampeerplezier te waarborgen. Het kan niet zo zijn, dat een enkeling het verprutst voor alle anderen. Er rest ons nog één ding te zeggen, namelijk we hebben het ook dit seizoen weer graag gedaan, het was hard werken, maar als we zien hoe onze gasten genieten van hun vakantie, dan genieten wij ook. Wij willen iedereen bedanken voor de gezelligheid, tekeningen, dropjes, stroopwafels, suikerbrood, hulp, meningen, stukjes in het gastenboek, foto's, tafeltennisbatjes en balletjes, knuffels, haarspeldjes, taarten, pedicurebehandelingen, planten, boeken, tijdschriften, bestek, borrelnootjes en hun bezorgdheid om ons. Namens Lola, Vanille, Belle en Loulou, bedankt voor het uitlaten en knuffelen. En volgend jaar doen we het opnieuw en ook dan zullen er verrassingen zijn. In ieder geval gaan we dringend op zoek naar twee paar extra handen, die ons volgend jaar in het hoogseizoen gaan helpen.

Binnenkort plaatsen we weer foto's en iedereen die nog leuke foto's heeft van de camping of omgeving vragen wij om die aan ons op te sturen ter completering van de site. In de loop van het jaar komt er een compleet nieuwe website, dus ook onze avonden zijn gevuld. Natuurlijk zijn alle suggesties van harte welkom. We zullen de site vanaf nu weer met regelmaat bijhouden. Foto's

Oktober 2007

04-11-2007: Je kan natuurlijk plannen wat je wilt, maar er is altijd wel weer iets wat het in de war stuurt. Zo gebeurde het dat Monique zich, in het laatste weekeinde van het seizoen, op het terrein verstapte met als resultaat een bezoek aan het ziekenhuis, de voet een week in het gips en vervolgens enkele weken op krukken met een speciale brace rondom de enkel. Ze had haar enkelbanden flink gescheurd. Iedere week een aantal keer naar de fysiotherapeut en nu na ca. 7 weken is het nog niet helemaal in orde en het zal nog wel even duren. Maar het mag allemaal de pret niet drukken en ik ga gewoon weer verder. Na het seizoen is het sanitair altijd als eerste aan de beurt. Alle kranen, douchekoppen,toiletbrillen, kledinghaken etc. worden uit het gebouw gehaald en schoongemaakt opgeborgen voor de winter. Daarna krijgt het sanitair een zeer grote beurt, zodat deze schoon de winter in gaat om schimmelvorming te voorkomen. Dit is al met al een paar dagen werk, maar het loont de moeite want zo blijft het sanitair er als nieuw uit zien. Aansluitend was de keuken aan de beurt. Ook die is helemaal uit elkaar geweest en is compleet gereinigd, want hoe goed je hem ook iedere dag schoonmaakt, als je alles van de plaats haalt kan je er toch beter bij. En nu wat later dan gepland gaat ons Indonesische restaurantje ook weer open. En ook daarvoor moest er nog wat gebeuren, de inrichting. Vrienden van ons hebben tijdens hun vakantie in Indonesië wat leuke artikelen gekocht om ons restaurantje mee aan te kleden en dat is goed gelukt. Dus de ruimte is nu wat meer in stijl ingericht en oogt echt gezellig. Alweer iets afgesloten. Ondertussen ben ik ook op het terrein aan de gang. Ik was er al aan begonnen op het E-veld, maar heb besloten om nog wat verder te gaan. Het weer bleef goed, dus ik liep geen risico dat het niet op tijd afkwam. Dus heb ik de velden, C, D en F ook nog gefreesd en daarna uitgevlakt. Ondanks dat er tot nu toe geen regen van betekenis is gevallen is het opnieuw ingezaaide gras inmiddels gekiemd en ziet het er weer goed uit. In november gaan we nog bomen aanplanten en dan zal het er volgend jaar weer anders uitzien. Het gaat nu ik zelf een graafmachine heb toch een stuk makkelijker. Ik heb nog veel meer plannen voor volgend jaar, maar dat blijft een verrassing. Het zal er wel nog mooier door worden. Natuurlijk blijf ik ook maaien, zo ook de schuine helling opzij van ons terras. Met de tractor kijken hoever je kan gaan is hier wel van toepassing. Maar nadat alles uitgemaaid was kwam het ergste, het met de hand bij elkaar harken en verbranden. Het is en blijft een groot stuk om te doen. Samen met mijn vader heb ik alles opgeruimd en ook dit ziet er weer goed uit. Komend jaar doe ik dit toch anders. Helaas gaf de stuurinrichting van de tractor er de brui aan ( die had altijd al wat problemen) en moest ik die geheel demonteren om de lagers te vervangen. Maar ook dat is inmiddels gebeurd. Vervolgens ben ik in en rondom de schuur alles aan het opruimen. Op een gegeven moment ben je de rommel gewoon zat. Dus de aanhanger achter de auto en op en neer naar de vuilstort. Dat ruimt op. Vervolgens aan de slag om de parkeerruimte te vergroten. Dus een stuk gras uitgegraven en verharding ervoor in de plaats gelegd. Dit was nodig voor onze gasten van het restaurant. Aansluitend opzij van het zwembad de verharding doorgetrokken, zodat ik daar ook makkelijker met de trekker en graafmachine kan komen om ze uit zicht te kunnen parkeren. Hiervoor moest natuurlijk eerst het openhaardhout worden verplaatst. Hoe vaak ik dat al in handen heb gehad. De uitgegraven grond heb ik gebruikt om een plat stuk grond te creëren om daarop de kas weer te kunnen plaatsen, nadat ik hier eerst alle bomen en struiken had afgezaagd en verbrand. En zo blijf ik maar bezig. Nu we bijna opengaan met het restaurant is het gezien de temperatuur in de keuken ook belangrijk dat ik daar een keer de verwarming/airco aansluit. En ook dat is na twee jaar eindelijk een feit. Ja, zo komt toch alles een keer voor elkaar. Ook zijn we nu na 4 jaar eindelijk een keer in ons huis aan de gang geweest. De puinhoop waarin we leven moest toch maar eens een beurt krijgen, te beginnen met de elektriciteit. De afgelopen jaren hebben we echt alle tijd besteed aan de camping en was ons huis echt niet belangrijk. Nu komen we ook dit jaar niet aan een grote verbouwing toe, maar we gaan we het een beetje voorbereiden. Uiteindelijk willen we op de eerste etage gaan wonen, maar daar is het nu echt onbewoonbaar. Het echte verbouwen kan pas als het schuurdak gedaan is zodat we opslagruimte krijgen voor onze spullen. Maar zoals gezegd eerst nieuwe elektra in het huidige woongedeelte. Dit was echt nodig om elektrische verwarmingen te kunnen plaatsen, want tot nu toe hadden we alleen een houtkachel. Eigenlijk mogen we van geluk spreken dat er nooit ongelukken zijn gebeurd, stoffen bedrading en nergens aarde, terwijl er wel geaarde stopcontacten zaten. Maar ja, dat is nu verleden tijd en de elektrische verwarming hangt en functioneert. Nu kunnen we ook eens de deur uit zonder dat ons huis enorm afkoelt en de papagaai het koud krijgt. Een kleine schilderbeurt heeft ook wonderen verricht en het is ineens een stuk leefbaarder. Vanwege de plannen die we met het huis hebben, toch maar eens een afspraak gemaakt met een architect. Van het één komt het ander en dus hier en daar maar eens de stuuklaag  van het huis weggehaald om eens te kijken wat er nu echt onder zit. En de verbazing was groot, de muren op de begane grond zijn van "pierre", dit hadden we natuurlijk nooit gedacht en is echt mooi. De muur van de eerste etage aan de voorkant en die van de pigeonnier zijn van klei met daartussen gebakken stenen, de muren opzij en aan de achterzijde zijn op de eerste etage van een oude soort holle, rode baksteen gemaakt. Dit wisten we al, doordat we iemand gesproken hadden die hier in 1940 geboren was en vertelde dat zijn vader die muren vervangen had, omdat er grote gaten in zaten. Zijn vader had ook de stuuklaag aangebracht. Wat we nu dus gaan doen is de begane grond weer in oude staat herstellen en het stuukwerk op de eerste etage repareren, om vervolgens alles opnieuw te gaan schilderen. Hier kunnen we dus de vrije uurtjes weer in gaan steken en dan hebben we dat alvast gehad en kunnen we de plannen m.b.t. de architect hierop weer aanpassen om het karakter van dit zeer oude huis niet al te veel geweld aan te doen. Maar prioriteit heeft het niet, want ik wil beneden op het terrein ook nog heel hard aan het werk en het droge weer geeft mij die kans om daar nog eens flink aan de gang te gaan met de graafmachine. En dan moet ik zoals ieder jaar ook de boekhouding weer op het laatste moment doen, de boekhouder vraagt er al om. Ieder jaar neem ik mij voor om het bij te houden, maar dat lukt dus nooit. Wellicht komt het omdat ik dat gewoon niet leuk vind om te doen en er dus veel te veel andere dingen te doen zijn die ik wel leuk vind en waarmee ik van het weer afhankelijk ben. Regen is dus niet alleen belangrijk voor de planten, maar ook voor de boekhouding en het ziet er niet naar uit dat we de komende tijd veel regen krijgen. Slecht nieuws dus voor de boekhouder. Al met al verveel ik me de komende maanden niet, al is de situatie wel anders dan voorgaande jaren, nu moet niets meer want alle belangrijke dingen zijn gedaan. En dus hebben we het onszelf ook gegund om eens een dag naar de Pyreneeën te gaan met de honden. De herfstkleuren zijn er schitterend. Foto's

Komend jaar draaien we al weer ons 5e seizoen, een lustrum en daar willen we toch iets speciaals van maken.

22-12-2007 Decemberverslag

Alweer zit er een jaar op en we wonen hier nu 4 jaar. Volgend seizoen is ons 5e en dat moet toch iets speciaals worden.We kunnen nu in ieder geval zeggen, dat we de boel op orde hebben voor komend seizoen. Natuurlijk heb ik de komende maanden nog steeds veel te doen, maar de druk is eraf. Eerst een verslag van de afgelopen weken. Het droge weer hield aan en ik kon lekker aan de slag met de graafmachine. Weken heb ik er mee doorgebracht. Ik wilde een nieuwe afwatering voor het sanitairgebouw en dat is er gekomen. Er is 120 ton gewassen grind in gegaan en dat is nu goed geregeld en volgens de normen. Iedere keer dreigde er regen te komen,maar die is gelukkig uitgebleven tot alles klaar was. De dag nadat ik klaar was kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en was de grond ook direct onbegaanbaar. Het enige wat ik nu nog wil doen is de grond langs de entreeweg wat ophogen en egaliseren. Ik heb daar nog wat plannen mee.

Ook hebben ik er 2 plaatsen bij gemaakt langs het meertje, A6 en A7 en deze worden nog voorzien van elektriciteit. De kabels hadden we er al ingelegd bij de aanleg van de elektriciteit in 2005. We hebben deze ruimte afgelopen jaar wel eens als noodoplossing gebruikt en dat beviel goed. Nu ga ik de poort bij het meertje nog veranderen naar de andere kant, zodat het geen overlast op deze plaatsen geeft. Ook wil ik nog wat andere plaatsen erbij maken, maar dat is veel werk en ik ben afhankelijk van het weer. Deze plaatsen moeten boven in de oude boomgaard komen te liggen. Dit wil dus niet zeggen dat we meer plaatsen gaan verhuren, het blijven er gewoon maximaal 50. Er zullen dus wel eens plaatsen vrij zijn en dan toch staat het bordje "complet" op de deur. Ik wil gewoon extra keuze bieden, ons terrein is groot genoeg en biedt nog volop ruimte om wat plaatsen erbij te creëren, zonder dat dit invloed heeft op de al reeds bestaande plaatsen. Deze nieuwe plaatsen zullen dan alleen toegankelijk zijn voor tenten, niet direct met de auto bereikbaar zijn en geen elektriciteit hebben.

Enfin, toen de regen dus viel kreeg ik eindelijk de rust om eens met de website aan de gang te gaan. Weken heb ik nu dus achter de laptop gezeten en nog is het niet helemaal klaar, het was ontzettend veel werk, maar volgens mij mag het resultaat er zijn. Een compleet andere opzet van de website en zonder scripts. Deze site voldoet nu ook aan de W3C standaard. Nu moeten er nog enkele fotopagina's gemaakt worden en die volgen dus binnenkort. Ook de omgevingspagina wordt nog verder uitgebreid. In ieder geval wil ik onze gasten bedanken voor het beschikbaar gestelde fotomateriaal. Voor de boekhouder was dit dus geen goed nieuws, maar die is nu aan de beurt.

Tussendoor heb ik nog een 2e poort in het hekwerk bij het zwembad gezet, die als toegang dient voor de gehandicapten. Zoals eerder vermeldt wilden de instanties, dat ik een schuinte aanbracht in de voetenbak om deze zo rolstoeltoegankelijk te maken. Ik heb daar echt keihard nee tegen geroepen, omdat het gevaarlijk is en na enig overleg is de 2e poort als alternatief eruit gekomen. Nu dit is geregeld is de camping officieel een 3 sterrencamping en staan wij vanaf 2008 ook zo te boek. De sterren waren al eerder toegekend, maar onder voorbehoud van het feit dat bovenstaande geregeld werd voor het einde van het jaar. Dit verandert natuurlijk verder niets aan onze camping en ook niets aan de tarieven, die blijven gelijk aan 2007.
De feestdagen komen eraan, we hebben reserveringen voor ons restaurantje "Indonesia", dus de komende dagen staan we ook in de keuken.
In ieder geval wensen wij iedereen "prettige kerstdagen en een fantastisch 2008" toe en wellicht tot ziens op Latapie. Foto's