09-10-2009 Oktoberverslag

Bizar, een ander woord hebben we er niet voor. Het seizoen zit er op en het was een leuk, maar druk seizoen. Waarom dan toch het stukje beginnen met bizar? Het jaar begon met een bizarre storm in januari zoals in het vorige stukje beschreven. Daarna begon het seizoen in april en de voorspellingen m.b.t. het weer waren voor de meivakantie zo bizar, dat we de gasten waarvan we wisten dat ze onze kant op zouden komen maar hebben afgebeld i.v.m. de slechte weersverwachting. En die verwachting kwam uit, er viel die week dagenlang regen en we hebben de camping maar weer gesloten, het was zo nat. Maar het meest bizarre volgde later in mei en dit keer raakte het mij persoonlijk. Met wat flauwe klachten ging ik naar de dokter om te vragen of mijn bloed een keer onderzocht kon worden, ik was af en toe wat moe, transpireerde wat meer dan normaal en had dorst. Suikerziekte misschien? Nu ik er dan toch een keer was stelde hij voor mij een keer geheel te onderzoeken en begon met de bloeddruk en die was bizar, 160 over 40. En na het beluisteren van het hart kreeg ik de mededeling, dat mijn hart kapot was en dat hij direct een afspraak voor mij ging maken bij de cardioloog. Hier zat ik dus een dag later en kreeg de bevestiging, dat het hart echt kapot was, de aortaklep had een grote lekkage en de inmiddels dikke hartspier compenseerde dit bijna totaal. Maar het einde was in zicht en ik moest spoedig worden geopereerd, hij zou de afspraak meteen met de chirurg maken. En 18 mei zat ik daar aan tafel en kreeg te horen dat ik een open hartopratie moest ondergaan en wel op15 juni. Hierop zei ik natuurlijk dat dat onmogelijk was i.v.m. het hoogseizoen dat voor de deur stond en dus een volle camping, want alles was per slot van rekening gereserveerd. Mijn verzoek was dus om het na het seizoen in september te doen. De reactie van de chirurg was hierop kort, "dan hoeven wij geen afspraak te maken, want u haalt de zomer niet". Dan blijft er dus geen keus over en de datum van 15 juni werd vastgelegd er van uitgaande dat er zich bij de voorbereidingen geen problemen zouden voordoen. Voor mij nog onbegrijpelijk want ik voelde mij toch niet echt slecht. De chirurg zei er nog wel bij, dat ik tegen de tijd dat ik geopereerd moest worden er blij mee zou zijn, omdat de komende weken mijn conditie fors achteruit zou gaan. En inderdaad zei ik tegen Monique vlak voor de operatie, ik ben blij dat het gebeurt, want mijn conditie ging met stappen achteruit. Ik was echt moe en zelfs 10 uur slaap was nog niet genoeg en normaal slaap ik er 5. Er volgde nog diverse onderzoeken om verrassingen bij de operatie uit te sluiten, want eigenlijk begreep men nog niet hoe dit nu bij mij ontstaan was. Maar uiteindelijk werd vastgesteld dat het een geboorteafwijking was, het hart was verder in goede conditie, alleen veel dikker dan normaal. Na een bezoek aan de tandarts voor controle werd duidelijk dat er 2 kiezen getrokken moesten worden voordat ik geopereerd kon worden, gevolgd door een zware antibiotica kuur i.v.m. de aanwezige bacterieen die gevaarlijk zijn voor deze operatie. Ik heb hier erg weinig last van gehad en was er dus helemaal klaar voor. Maar dan de camping, wat moeten we nu met dit in het vooruitzicht. Er werd gezegd dat ik minimaal rekening moest houden met een week of zes hersteltijd. We kunnen de camping toch niet sluiten en alle mensen die gereserveerd hebben teleurstellen, het seizoen was per slot van rekening volgeboekt. Maar als we open blijven moeten we ook de hoge verwachtingen waarmaken en hoe moest dat als ik niet in staat was om te werken? We zijn per slot van rekening eigenlijk maar met z'n tweeën. En op dat moment stonden er ook allemaal gasten, die we in eerste instantie niets verteld hebben, maar op een gegeven moment moet je dus wel. En dan het terrein, ook hier moest nog veel onderhoud gebeuren want in deze periode brult alles de grond uit. Nu ken ik mijzelf goed en verwachtte dan ook dat ik toch sneller zou herstellen dan wat algemeen gebruikelijk is, dus de beslissing was snel genomen, de camping bleef open. In de weken die me nog restte voor ik opgenomen werd heb ik alles gedaan wat ik kon en gezorgd dat alles op orde was. En op zondagmiddag 14 juni 14.00 uur stapte ik van de trekker en ging naar de hartkliniek in Toulouse. Maandag de 15e ben ik 's morgens als eerste geopereerd, voorzien van een nieuwe kunst aortaklep van carbon en 7 dagen later liep ik het ziekenhuis uit op weg naar het hartrevalidatiecentrum. Hier zou ik 3 weken moeten doorbrengen, maar na 1 week ben ik in overleg met de artsen toch naar huis gegaan, want de camping riep en ik voelde mij fit genoeg en had het daar wel gehad. Ik ben ook direkt weer aan de gang gegaan met wel de restrictie dat ik absoluut niet mocht tillen i.v.m. de nog lang niet herstelde borstwond. Dus 's avonds de 30e stond ik weer in de keuken om voor de aanwezige gasten te koken en vanaf dat moment heb ik gewoon alles weer gedaan wat mogelijk was en waren de dagen weer lang. Mijn herstel ging verder voorspoedig en na 2 weken deed ik "alles" weer en hebben we toch het seizoen kunnen draaien zoals we het wilden. 3 x per week naar de fysiotherapie was wel een must, want de pijn in mijn schouders en rug was enorm als gevolg van de operatie en ook de ademhaling was niet zoals hij hoorde te zijn met als gevolg de hele dag hoesten door de irritatie. Maar ja, als dat alles was.

In de periode dat ik er niet was kwam er voor Monique gelukkig van diverse kanten hulp, zodat ook toen alles door kon gaan. Maar ook toen ik net terug was werd er nog meegeholpen. Mijn ouders die er natuurlijk waren en hard meehielpen, vrienden van mijn ouders die ook diverse zaken voor hun rekening namen. Maar ook gasten die hielpen met het wieden van onkruid in de bloemborders, het geven van water, het doen van diverse klusjes die nog gedaan moesten worden, assisteerden bij het boodschappen doen, hielpen in de bediening en met de afwas enzovoort. Wij zijn ze hier natuurlijk allemaal erg dankbaar voor.

Het seizoen verliep verder goed en het was het drukste seizoen wat we ooit gedraaid hebben. De zomer was prachtig met nagenoeg geen regen en dat is tot op heden nog zo. Er zijn in het begin van het hoogseizoen foto's gemaakt door een professionele fotograaf voor de brochures van het departement en op dat moment lag de camping er natuurlijk prachtig bij. De bloemborders en bloembakken bloeiden uitbundig. Een aantal van onze gasten hebben als model gefungeerd en het ging er op z'n "Frans" aan toe, maar wel leuk. Tijdens het seizoen werd er iedere dag veel gebruik gemaakt van ons restaurant en voor komend jaar hebben we al besloten om de kaart nog wat verder uit te breiden. We maken het onszelf graag moeilijk om het onze gasten naar de zin te maken. Ondanks dat wij geen animatie verzorgen was er iedere avond wel iets te doen op het speelveld, georganiseerd door de kinderen zelf, playbackshow, talentenjacht, circus, speurtocht over het terrein, voetballen, flessen schieten, boogschieten enz. De fantasie van kinderen blijkt ieder jaar opnieuw enorm en werkt aanstekelijk. Ze hebben er plezier in, steken er een hoop tijd in om alles te regelen en natuurlijk ook met hulp van de ouders. Door het mooie en warme weer heeft het zwembad overuren gedraaid en werd er tot 's avonds laat gezwommen. Ook dit jaar werd er weer veel gevist in het meertje en waren de kinderen de hele dag bezig met het vangen van sprinkhanen en andere insekten, die ons natuurlijk allemaal getoond werden in jampotjes. Ook werd er veel gespeeld met de spelletjes op het terras. De trampoline was vaak overbevolkt, hetgeen regelmatig tot een reaktie van onze kant leidde om de veiligheid te waarborgen. Want één kind tegelijk laten springen blijft moeilijk. De katten en papegaai hadden geen gebrek aan aandacht, de honden mochten met de gasten af en toe mee uit wandelen. Al met al was het ook voor ons dus weer een zwaar, maar superleuk seizoen en daar doen we het dus voor.

Nu zijn we inmiddels al enkele weken gesloten, maar hebben niet stilgezeten. Het terrein is al helemaal aan kant, de hagen en bomen gesnoeid, alles met de bosmaaier uitgemaaid, de bloemborders al afgemaaid, sloten schoongemaakt, heuvels uitgemaaid en gisteren het gras ingezaaid, want het was zo droog als wat en er zou eindelijk wat regen vallen. Ook het sanitairgebouw is helemaal schoon en winterklaar. Kortom, we zijn al klaar voor 2010 jaar op enkele reparatieklusjes na, maar die laat ik liggen tot het een keer wat minder weer is. Dus eindelijk kunnen we na zes jaar continu en hard werken een keer profiteren van al het werk wat we in de voorgaande jaren hebben verricht. Dat betekent dus niet dat we stil gaan zitten. We hebben nog wat wensen m.b.t. het terrein, maar dat is een winterklus en vervolgens gaan we naturlijk verder met de bouw van ons eigen nieuwe huis, want na jaren geleefd te hebben op 50 m2 willen we toch ook eens wat anders.

Imiddels ben ik weer helemaal de "oude", slik iedere dag trouw mijn antistollingsmedicijn, slaap weer 5 uur en doe alles wat ik voorheen ook deed zonder enige beperking. Het hart moet alleen nog "aftrainen", want die is nog steeds veel te gespierd, maar dat duurt volgens de cardioloog minimaal een jaar. Mij hoor je in ieder geval niet klagen, ook niet over het geluid van de kunstklep, want het is toch allemaal super dat het zo kan.

Foto's