Camping Latapie*** | gelegen in de Tarn-et-Garonne
05-04-2007 Indonesische keuken in Frankrijk.
01-04-2007 Mollen 2
01-04-2007 Planet Internet 2
10-03-2007 Planet Internet
29-01-2007 Mollen
21-01-2007 Zakendoen in Frankrijk
02-01-2007 Terugblik, 3 jaar campingeigenaar
15-07-2005 Webcam
16-11-2004 Allo, Allo
21-08-2004 Max vader?
26-07-2004 Noodweer?
21-07-2004 Kroketten
15-04-2004 Steiger
07-04-2004 Kikkers
31-03-2004 Bloemen
26-03-2004 Eric en inkopen doen
28-02-2004 Bericht van Sato en Max
24-02-2004 Plaatsvervangende schaamte
21-02-2004 Paaldansen
17-02-2004 Vissen in eigen meertje
01-02-2004 Afvalverwerking op z'n Frans
05-04-2007 Indonesische keuken in Frankrijk.
De Indonesische keuken kennen ze niet in Frankrijk op een enkele uitzondering na. Zo kwamen wij dus op het idee om, buiten ons campingseizoen, een klein Indonesisch restaurant te openen. De professionele keuken hadden we inmiddels al voor de camping, evenals een binnenruimte voor maximaal 24 personen. Indonesisch koken is al heel lang een liefhebberij van ons en waarom zullen we daar niet iets mee doen. Nu is het restaurant inmiddels 2 weken open en hebben we al meerdere Franse gasten mogen ontvangen. De grote vraag voor ons was natuurlijk of ze alles lekker zouden vinden. We zijn begonnen met een grote rijsttafel met alles erop en eraan als enige menu. Nu kunnen we hier niet alle kruiden en zeker geen ketjap kopen, dus die komen uit Nederland. We bereiden alles vers hetgeen veel werk is. Niets is dan ook zo leuk als de enorm positieve reacties die we krijgen over de vele verschillende smaken en de presentatie. Ook het vele werk zien ze ervan af. Er is tot nu toe nog niemand geweest die iets niet lekker vond. Voor ons dus een hele geruststelling en meteen ook weer een uitdaging. Nu kunnen we onze kaart dus gaan uitbreiden met nieuwe menu’s. We hoeven hierbij dus niets uit te sluiten. En als we onze gasten mogen geloven kunnen we in ieder geval rekenen op hun klandizie. De visitekaartjes vinden in ieder geval gretig aftrek. Een reclamebord komt binnenkort langs een doorgaande route te staan. Alleen die afwas, daar moeten we nog iets op vinden. Zie voor meer informatie ook onze nog eenvoudige website www.restaurantindonesia.fr (terug naar boven)
Enige tijd en een paar honderd molshopen verder kan ik nog niet zeggen, dat ik een overwinning heb geboekt. Iedere keer opnieuw blijven ze terugkomen. Zelfs na de regenval waarbij de gangen vol water stonden kwamen ze weer vrolijk terug. Nu krijg ik veel tips om ze te bestrijden. Iedereen heeft daar wel een idee over. Zo heb ik de volgende tip gekregen. Uitgaande van de kwetsbaarheid van de mol moest ik het maar eens proberen om bramentakken of rozentakken met veel doornen in de gangen te stoppen. Dit zou de remedie zijn, succes verzekerd. Nu enkele weken later ben ik er van overtuigd, dat we nu alleen maar veel bramen gestekt hebben op ons terrein. Gelukkig is daarvoor wel een goede methode om ze te bestrijden. De strijd met de mollen gaat dus gewoon door en wezullen er maar om lachen. (terug naar boven)
Nog steeds geen enkele reactie mogen ontvangen op de verstuurde mails. Wel hebben ze nu actie ondernomen, nadat ik de betalingen had stop gezet. Ze hebben mijn account geblokkeerd, maar niet opgeheven. Dus per email kunnen ze mij verder niet op de hoogte houden. Waarschijnlijk sturen ze nu dreigbrieven of betalingsverzoeken naar ons oude adres in Nederland, omdat ze de adreswijziging nooit hebben verwerkt. Ben benieuwd wanneer ze ons hier in Frankrijk weten te vinden. (terug naar boven)
Af en toe vraag ik mij wel eens af of er achter de namen van de personeelsleden van Planet Internet wel echt personeel schuilgaat, of zijn het virtuele medewerkers. Hoe kom ik daar nu zo bij? Op de site kan je alleen wijzigingen doorgeven m.b.t het abonnement, maar een mogelijkheid tot opzeggen is er niet. Als je de persoonlijke gegevens wilt wijzigen, zoals het adres en je probeert een buitenlands adres in te vullen dan wordt dat geweigerd. In 2004 heb ik mijn adreswijziging dus schriftelijk doorgegeven, maar deze is nooit verwerkt. Het is nu inmiddels zo’n 18 maanden geleden, dat ik de administratie van Planet Internet een brief heb gestuurd om mijn abonnement op te zeggen. En toen ze het abonnementsgeld bleven incasseren nog één. Tot op heden geen enkele reactie. Inmiddels zijn er al enige mails verstuurd naar de adressen die ze op hun site vermelden. Ook hierop geen enkele reactie. En ieder maand schrijven ze gewoon de bedragen af. Geen grote bedragen maar toch. Dan komt er een moment dat het genoeg is. Via terugboekingen de afgeschreven bedragen weer ongedaan gemaakt. En eindelijk, er komt leven in de brouwerij de eerste aanmaning komt per mail binnen. Wel automatisch aangemaakt. Dus reageren op de mail heeft geen zin. Ik moet voor een bepaalde datum het verschuldigde bedrag overmaken of het heeft gevolgen voor het abonnement. Eindelijk, zou het dan toch een keer eindigen? Nee hoor, een nieuwe factuur komt per mail binnen met het volgende maandbedrag wat ze binnenkort gaan afschrijven.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Totaal bedrag (exclusief BTW) |
€ 1,64 |
Het kan zijn dat verbruik uit deze factuurperiode nog niet is geregistreerd en verwerkt in deze factuur, zodat dit op uw volgende factuur in rekening wordt gebracht. |
|
Onder aan de factuur natuurlijk weer een mailadres waar je vragen kunt stellen naar aanleiding van deze factuur. Als je die gebruikt krijg je direct de verstuurde mail weer terug, omdat het adres niet bestaat. Goed geregeld bij Planet Internet. Dus maar weer via de site een mailadres opgezocht.
Vragen en klachten
Voor al uw vragen kunt u terecht bij online Help van Planet Internet. Kunt u daar het antwoord op uw vraag niet vinden of heeft u een klacht, neem dan contact op met de Servicelijn info@planet.nl
Voor de zoveelste keer een mail gestuurd met als referentie de ontvangen aanmaning en daarin heb ik vermeld, dat het Planet Internet is, die een betalingsachterstand heeft en wel de teveel afgeboekte bedragen na opzegging van het abonnement. Wederom natuurlijk geen enkele reactie.
Het automatisch afschrijven heb ik inmiddels geblokkeerd, maar het heeft nog steeds geen gevolgen. De email adressen werken nog steeds.
Is dit nu klantenbinding? (terug naar boven)
Nu woon ik al enige tijd in Frankrijk en menig keer wordt mij gevraagd of er nu niets is wat mij hier frustreert. Hierop antwoordde ik tot nu toe altijd nee. Maar er heeft zich inmiddels een frustratie aangediend, mollen. Wie kan me het nut van deze dieren uitleggen? Ik weet dat ze er in het verleden wel eens bontjassen van maakten en in dat geval heb je er veel nodig, want zo groot zijn ze niet. In ieder geval zitten er bij ons op de camping genoeg. Begrijp me niet verkeerd, nu promoot ik dus niet om er bontjassen van te gaan maken, want voordat je het weet staan er hier een aantal dierenactivisten voor de deur en ikzelf ben een echte dierenliefhebber, maar sommige dingen gaan niet samen. Het lijkt wel of na het vertrek van onze gasten de camping opnieuw vol staat, maar dan ondergronds. Gelukkig weet ik ze nog redelijk uit de buurt van de kampeerplaatsen te houden en zitten ze voornamelijk op de omliggende weides, maar het blijven natuurlijk lastpakken. En iedere keer als je er één vangt lijkt het wel of alle overgebleven familie komt zoeken. En om ze hier te vangen is erg moeilijk. In Nederland maken ze mooie ritten aan de oppervlakte, je zet er een klem in en je hebt ze. Hier op de camping zitten die ritten er ook wel, maar dan een stuk dieper en komen ze nagenoeg verticaal omhoog. Dus heb ik nu een soort pistool met losse flodders, die je in deze uitgangen zet. Maar ook dat is zeker niet altijd succes verzekerd. Ze graven namelijk gewoon de volgende dag een andere gang. En omdat de weg gegraven grond ergens heen moet is een enorme bult op het grasveld het resultaat. Nou ja, één bult, sommige dagen zijn het er wel 50. Het vervelende is, dat op termijn al die gegraven gangen toch een keer inzakken en dat het geulen worden. Het is wel onvoorstelbaar hoe makkelijk de mollen gangen graven in deze zware kleigrond, als ik er een gat in moet graven dan is dat haast niet te doen. Als de grond droog is lijkt het net steen en als deze nat is blijft alles aan de schep kleven. Dus enig respect voor deze beestjes is ook wel op zijn plaats. Maar ondanks dat gaat de jacht door. Mollen en grasveld gaan gewoon niet samen. (terug naar boven)
21-01-2007 Zakendoen in Frankrijk
Zakendoen in Frankrijk is een verhaal apart. Het gaat er echt anders aan toe dan in Nederland. Soms krijg je het gevoel, dat je niet zo heel ver meer af bent van het betalen met kralen. Zeker hier in het zuiden van Frankrijk verbaas ik me nog iedere dag. Allereerst is de gevraagde prijs helemaal niet de prijs die je uiteindelijk gaat betalen, tenzij je hem accepteert. Zeker als je de taal niet helemaal machtig bent proberen ze je echt het vel over de oren te trekken. Je krijgt dan een “toeristische” prijs. Toen ik hier net was werd ik daar keer op keer mee geconfronteerd. Echt de meest belachelijke prijzen heb ik op papier zien verschijnen. En overal maken ze een schriftelijke offerte voor. En wat nu echt het stompzinnige is, is dat ze op de offerte de prijs schrijven die ook in hun prijslijst staat. Daar vraag ik dus niet om, dat zijn adviesprijzen en die betaal je nergens. Of het nu ging om de aanleg van een verharde weg, bouwmaterialen, een boiler, een zwembad, filterinstallatie, een reparatie van een dak, keukenapparatuur of een kachel, keer op keer kreeg ik offertes met de “verkeerde” prijs. En wat nu het ergste is, is dat dit ontzettend veel tijd kost en niet alleen aan mij. Je moet weer terug, erover praten, op een nieuwe offerte wachten en ga zo maar door. Of je krijgt te horen dat ze er niets aan kunnen doen, waar dan eigenlijk mee bedoeld wordt dat degene met wie je spreekt er niets aan kan doen en je eigenlijk met zijn baas moet onderhandelen en die is er dan natuurlijk op dat moment niet. In Frankrijk is er nog een echte hiërarchische structuur binnen de bedrijven. Nu kom ik zelf uit de commercie dus onderhandelen is mij niet vreemd, maar zoals het er hier aan toe gaat. En wat ik echt onvoorstelbaar vind, is dat als ze een offerte gemaakt hebben en er niet op wordt gereageerd, er ook niemand binnen het bedrijf is die op het idee komt om de offerte eens na te bellen. Zou wellicht wat duidelijkheid kunnen geven waar je wat mee kunt. Voor mij is het een echte sport geworden en ik loop ook echt door als het me niet aanstaat. Inmiddels is internet een fantastische informatiebron. Je zoekt op wat je nodig hebt, vergelijkt de prijzen en confronteert de leverancier ermee. En daar zijn ze hier gevoelig voor. Ze vinden het niet leuk. Aannemers of leveranciers van bouwmaterialen willen ook altijd de offertes zien van anderen, iets waar ik niet aan meedoe, ze moeten maar hun eigen prijzen maken. Inmiddels heb ik de afgelopen 3 jaar wel vaste leveranciers gekregen die begrepen hebben hoe het werkt en die leveren dan ook nagenoeg alles. Eerlijk is eerlijk, je moet elkaar ook wat gunnen. Eigenlijk kan je hier in Frankrijk gewoon direct roepen dat het te duur is en aan de reactie zie je meteen hoe de vork in de steel zit. Het probleem is wel, dat je ook de vaste leveranciers echt in de gaten moet houden, want ze proberen het toch weer. Ik heb ze inmiddels wel duidelijk gemaakt dat ze het mogen proberen, maar dat het een einde maakt aan de relatie. En dat zijn ze ook niet gewend. Met een echt harde opstelling kunnen ze niet goed omgaan en laten we eerlijk zijn, leveranciers genoeg. Ik ben er inmiddels van overtuigd, dat de marges hier in Frankrijk veel hoger liggen dan in Nederland. Dat moet ook wel, want er loopt zoveel, lees teveel, personeel rond binnen de bedrijven en die moeten allemaal wel betaald worden. Persoonlijk vraag ik me wel eens af hoe ze dit willen volhouden in Frankrijk.
En als je het dan eenmaal eens bent over de prijs dan komt het op levering aan. Weer een lastig punt. Ze roepen maar wat, noemen een datum en als dan puntje bij paaltje komt is het er niet. Ze begrijpen hier dus echt niet dat het zo niet werkt. Ook dan moet je er weer achteraan. Honderdduizend excuses, en ook dit kost iedereen extra tijd, maar ja daar heb je de spullen nog niet mee. Die les heb ik dus geleerd. Het resultaat is dat ik inmiddels levertijden vraag eerder dan nodig, dan is het er in ieder geval als ik het echt nodig heb. Zo zullen de Fransen het ook wel doen. Wie houdt wie nu voor de gek?
En dan de aanbetaling. Vanaf dag 1 in Frankrijk geef ik die dus niet. Of het nu is om iets te kopen of een aannemer die komt werken, ze krijgen het niet. Hier zijn dus echt onderhandelingen op stuk gelopen. Ze worden pas betaald als het werk gedaan is, maar dan ook direct. Dit was het moeilijkste om ze aan het verstand te praten. Want als je aanbetaalt, dan heb je het niet meer onder controle. Ze komen wanneer ze willen of even helemaal niet. Als je de discussie aangaat over dit onderwerp dan volgen vele redenen, maar eigenlijk gaat het maar om één ding, zij willen de zekerheid hebben. Maar ja, dat wil ik ook. (terug naar boven)
02-01-2007 Terugblik, 3 jaar campingeigenaar
Het is nu 3 jaar geleden, dat we al onze spullen hebben ingeladen en zijn vertrokken naar Frankrijk om daar een camping te beginnen. Een sprong in het diepe. Onderstaand een korte samenvatting van de afgelopen 3 jaar.
We spraken nagenoeg geen Frans, kwamen niet uit de horeca, de camping was totaal verwaarloosd en had geen klandizie. Aangekomen in Frankrijk was het eerste probleem, waar laten we al onze spullen? Het huis was voor het grootste gedeelte onbewoonbaar, het dak in de schuur lekte en er stond nog een hoop rotzooi in. Gelukkig konden we na enig opruimwerk in ieder geval alles binnen zetten. De dagen erop hebben we de meest noodzakelijke spullen uitgepakt en de kleine ruimte die bewoonbaar was een beetje ingericht. Slapen tussen alle dozen in de “slaapkamer” en zitten tussen de dozen in de “woonkamer”. De verwarming bestond uit een haard en wat als badkamer/toilet doorging was onaangenaam koud. Toen was echt duidelijk wat we aan comfort hadden ingeleverd. De week daarna zijn we bij diverse instanties geweest, gewapend met een woordenboek om de papierwinkel te regelen. Vergunningen overschrijven, auto’s invoeren, verzekeringen regelen enz. We kunnen alleen maar zeggen, dat we allervriendelijkst geholpen zijn en geen negatieve ervaringen hebben gehad met de vermeende Franse bureaucratie. Toen alles een beetje geregeld was zijn we eens opnieuw over het terrein gaan lopen om eens te kijken wat er nu als eerste gedaan moest worden. Het was duidelijk, dat er verharde wegen moesten komen en met het sanitair wilden we zeker niet het seizoen in. Dus offertes gevraagd voor de aanleg van de verharding en allerlei materialen die we nodig hadden voor het bouwen van het sanitair. En toen kwamen we ergens achter, de Fransen probeerden ons een prijs te vragen die echt nergens op sloeg. Een zogenaamde toeristische prijs. Die buitenlanders hebben toch veel geld en snappen er niets van. Daar trapten we dus niet in. Hiervoor heb ik zelf te lang in de commercie gezeten. Ik zal er nu niet verder op ingaan, want hoe Fransen zaken doen is een dankbaar onderwerp voor een apart stukje. En toen begon het slopen en bouwen. We konden niet meer terug. Na een aantal maanden dag en nacht werken konden we dan toch in juni onze eerste gasten verwelkomen. We hielden in de tussentijd de website bij met de laatste stand van zaken en zo kwamen de gasten niet voor verassingen te staan. Na een toch leuk eerste seizoen met hoofdzakelijk nieuwe gasten en geen tijd om te bouwen gingen we in oktober weer hard aan de slag. Door de ervaring van de afgelopen maanden veranderde de planning. Er moest een zwembad komen en dat zou ik zelf gaan bouwen. De toeristische offertes van enkele zwembadbouwers hadden mij hiertoe doen besluiten. Ook hiervan een uitgebreid verslag bijgehouden op de website en het leuke was dat mensen onze site echt volgden. We kregen veel leuke mailtjes en ook de reserveringen begonnen te lopen. Dat hadden we niet echt verwacht en dus diende zich een nieuw probleem aan. De elektra op het terrein was niet voldoende. Dus snel verdiepen in de normen en nieuwe materialen bestellen. En dan ook meteen voor het hele terrein inclusief toekomstige uitbreidingen. Dus tijdens de bouw van het zwembad diende zich een nieuw groot project aan en ook dat deden we zelf. Achteraf verbazen we ons nog steeds over hoe we het allemaal gedaan hebben. De afbouw van het sanitair kwam dus in het gedrang. Tijdens het 2e en drukke seizoen hadden onze gasten hier gelukkig begrip voor. Het zwembad werkte net op tijd en ook de elektra was op tijd aangesloten. Tijdens het seizoen bleek dat onze gasten het leuk vonden om bij ons te komen eten. De keuken waar we dit allemaal in klaar maakten kon eigenlijk niet, maar met kunst en vliegwerk hebben we ook dat gered. Dus een nieuw project was geboren. Een nieuwe keuken. Allereerst wilden we deze op de bestaande plek bouwen, omdat het de makkelijkste oplossing zou zijn. Maar eigenlijk wisten we direct dat het voor de toekomst niet het beste zou zijn. Dus een andere locatie gekozen met als gevolg weer een erg grote verbouwing. Maar eerst de noodzakelijke zaken in het sanitair afgebouwd, zodat er voldoende sanitair zou zijn voor het seizoen 2006. Daarmee was het gebouw nog niet af maar goed genoeg. Aansluitend dus begonnen aan de verbouwing van een deel van de schuur voor de nieuwe keuken en binnenruimte. En ook nu weer net voor het seizoen kon de keuken in gebruik genomen worden. Tussen al deze bouwprojecten door hebben we ook nog eens het terrein grondig onder handen genomen. Hier was jaren niets aan gedaan en het was ook zeer veel werk en nog steeds. Na een zeer druk seizoen 2006 zijn we nu weer aan het bouwen. We hebben het sanitair nu afgewerkt en nog wat uitgebreid en zijn momenteel bezig met de laatste zaken aan de keuken en het restaurantje. Het is een professionele keuken geworden en niet zonder reden. We hebben namelijk besloten om een klein restaurantje te gaan openen na het campingseizoen. Een Indonesisch restaurantje. Dat kennen ze hier in de omgeving niet en het is onze liefhebberij om te koken en stilzitten kunnen we toch niet. O ja, het huis. Daar hebben we tot nu toe dus nog niets aan gedaan. Wel hebben we wat ruimte weten te creëren en we kunnen nu eenvoudig maar toch redelijk comfortabel wonen. De verbouwing van het huis komt pas aan de orde als al het andere werk klaar is. Dus nu alleen nog het schuurdak vervangen, zodat we ruimte krijgen om onze spullen droog op te slaan en dan kunnen we wellicht in de winter van 2007 beginnen. Alles moet opnieuw, eigenlijk moeten we een nieuw huis bouwen binnen de bestaande muren. Maar ja, we hebben toch tijd zat……..(terug naar boven)
We zijn inmiddels aanbeland in ons tweede seizoen en hebben via deze weg al een tijdje niets van ons laten horen. Inmiddels hebben veel gasten de weg naar onze camping gevonden. Velen hebben ook met regelmaat onze website bezocht om de verhalen te lezen over de bouwactiviteiten op het terrein. We zijn maar een kleine camping en investeren heel veel geld om alles goed voor elkaar te krijgen. Hetgeen bij redelijk wat gasten de vraag oproept of wij hier wel van kunnen leven. Er is ons al een aantal keren voorgerekend, hoeveel geld we eigenlijk zouden verdienen en daar kunnen wij dan, volgens hun, niet van rondkomen. Het is inderdaad waar, we verdienen tot op heden nog niets, omdat we werkelijk alles terug investeren in het bedrijf. Maar het volgende willen wij de lezers niet onthouden: Na voor de zoveelste maal de vraag te hebben gekregen "Hoe kunnen jullie hiervan leven, want ik heb eens zitten rekenen..." gaf Eric met een stalen blik op z'n gezicht het volgende antwoord: "Dat kunnen wij ook niet, maar wij leven van www.voyeur.com en dan kies je voor de optie douche of wastafelcabine, ze zijn er in Japan gek op. Om vervolgens weg te lopen en de vragensteller verbijsterd achter te laten. Dit verhaal is de camping overgegaan, want het kwam via een andere gasten weer terug bij ons op het terras. Wij vragen ons nu af, hoeveel mensen gezocht hebben naar de webcams in de douches en wastafelcabines of bij thuiskomst op de genoemde website. In 2004 had Eric dit ook al eens een keer geantwoord en het blijkt nog steeds succesverzekerd te zijn. De gezichtsuitdrukkingen, na het horen van Eric's antwoord, zijn onbetaalbaar. (terug naar boven)
Hier een briefje van Lola, excusez maijn Nederlands maar het valt niet mee als Frans hondje om Nederlands te blaffen en te typen. Toch wil iek jullie vertellen hoe iek het nu vindt op Latapie.
Iek kan blaffen, dat het wel wennen iest geweest, iek versta keen woord van wat er gezegd werd en wordt. Daardoor worden Eric et Monique wel eens boos, maar dat vind iek wel lollig. Iek houdt dan mijn koppie skuin en dan beginnen zaij te lachen. Heb iek weer gewonnen, nietwaar?
Iek zal even vertellen hoe een dag van mai er uitziet.
’s Morgens om ongeveer 7.30 uur wil iek plassen, dan kom iek dus onder de dekens vandaan (!), kan dan ook meteen frisse lucht inademen en wordt meestal door zeer slaperig vrouwtje naar voordeur gebracht. Zaij mag in huis plassen, iek niet, moet dat buiten in kou doen. Snap daar niets van. Na plassen samen weer terug in het warme bed. Even snoezelen en vervelen, dat laatste iest het leukste. Dan staan we echt op om 8.00 en kan iek Max gaan wakker maken en plagen. Haij slaapt op de bank, moet ook wel is grote, beetje dieke hond en snurkt vreselijk. Haij snurkt niet alleen aan voorkant, maar ook aan achterkant. Heb ik ook al geleerd, vinden maijn baasjes niet leuk als iek achterstevoren onder dekens lig. Nadat baasjes aangekleed zijn, mag iek mee met de auto naar de bakker om stokbrood te halen. Heel leuk, iek vind het meeraijden in de auto geweldig, zie dan veel. Daarna allemaal eten en dan wandelen. Maijn baasjes hebben een hele grote tuin met grote zwemvaijver, daar kan iek lekker rennen en met Max spelen. Na het wandelen gaan we soms met de auto weg, boodskappen doen of we blaijven thuis. Als baasjes buiten bezig zijn, zaijn Max en iek bij hun. Iek moet dan vaak aan de riem, omdat iek nog niet kan/wil luisteren en wegloop. Iek zie dat niet als weglopen, wil gewoon lopen en rennen. Max blaijft wel liggen, skaijnt wel te luisteren volgens baasjes. Daarna gaan Max en ik ’s middags lekker tuukje doen met vrouwtje. Met z’n drieën op de bank, lekker baij het haardvuur. Na het tuukje weer lekker buiten spelen in de grote tuin of op bezoek baij mensen. Meestal ga iek mee, want iek ben niet graag alleen. Iek blaijf dan in de auto, maar dat iest niet erg, ligt een grote deken in en het stuur vind iek ook lekker. ’s Avonds ben iek druk bezig met Beau, zaij iest een zwarte poes en ligt meestal op bed. Iek dan ook, doe haar likken of beetje slaan. Zaij doet dan blazen, alsof je maij zo uit kunt doen, domme poes. Wat iek ook leuk vind, iest de muizen afpakken van Beau. Iek laat ze haar vangen en dan eet iek ze op. Er iest ook nog een andere poes, echte kattekop, doet maij veel slaan, hij iest gewoon asociaal vind iek. Iek dacht eerst dat ie telkens knipoogde, maar dat iest niet zo, haij heeft maar één oog. Wel beetje zielig, ziet maij dan maar voor de helft.
Vrouwtje gaat nu maij dingen leren, zoals zitten/liggen/afblaijven etc., ben benieuwd wanneer ze daarmee ophoudt. Want iek vind het veel te leuk om zelf te bepalen wat iek wil doen. Ben niet voor niets kruising tussen Labrador en jachthond. Toch ga iek wel maijn best doen, want volgend jaar komen er hier veel mensen in de tuin en dan kan iek lekker spelen en zwemmen met iedereen.
Nou, de groeten van maij en de volgende keer skraijf iek misschien beter Nederlands. Au rèvoir, Lola. (terug naar boven)
Omdat mijn baasjes het nog steeds te druk hebben stuur ik dit bericht, want ik kan het toch niet langer voor mijzelf houden. Wat is namelijk het geval, ik ben vader geworden. Een aantal van jullie zullen nu de wenkbrauwen wel optrekken, aangezien ze weten dat ik toch een je-weet-wel-hond ben oftwel dat dit biologisch-technisch onmogelijk is. De dierenarts heeft mijn ballen om het zomaar uit te drukken. Ik zal e.e.a even verklaren, danwel uit de poetsdoeken doen. Een aantal weken geleden logeerden er beneden op het terrein een Frans echtpaar, ze waren in Vazerac om kennis te maken met de ouders van een meisje. De zoon van de kampeerders en het meisje gaan samenwonen, dus hoogste tijd voor een nadere kennismaking. Niets aan de hand zou je denken, totdat de kampeerders aan mijn baasjes vroegen of ik een buurhond bezwangerd heb. Waar zien ze me voor aan, in de eerste plaats kan het dus niet wegens mijn eerder vermelde toestand, ten tweede ik versta zo'n Franse tuthola helemaal niet en ten derde je denkt toch niet dat ik zo'n eind ga lopen voor een pleziertje. Het is onze heuvel af, de straat uitlopen, een kruispunt oversteken en dan vervolgens een hogere heuvel oplopen. Ik ben daar helemaal een hondenhaartje betoeterd, geen behoefte aan, ik word al genoeg geknuffeld en geliefkoosd, maar dat terzijde. Nu wilde het verhaal verder, dat het bewuste teefje twee hondjes had gekregen, die mijn " tekening" vertoonden vandaar de vraag over mijn vaderschap. Mijn baasjes hebben het direct voor mij opgenomen en verteld dat dit niet mogelijk was. Maar die Fransen bleven aanhouden en het eind van het liedje was, dat de dochter de hondjes kwam laten zien. Nu ben ik er inmiddels achter dat de Fransen rare gewoontes hebben en één daarvan heeft betrekking op (huis)dieren. Men houdt ze om twee redenen; ze jagen en/of bewaken of je eet ze op en anders wacht hun de dood. Met deze wetenschap in mijn kop heb ik de twee kleintjes aanschouwd en inderdaad was er enige gelijkenis, al heb ik de kleur wit niet in mijn vacht. Dus het vaderschap was definitief uitgesloten, waarmee de kleintjes een onzekere toekomst tegemoet zouden gaan. Ik heb mijn baasjes daarom overtuigd van mijn verantwoordelijkheid, door mijn allerzieligste en liefste snoet op te zetten, en mij als pleegvader beschikbaar gesteld. De twee, een jongen en een meisje, wilde ik allebei een fijn thuis geven met een goede opvoeding. Hier op het terrein is er plek zat om te spelen en de bank is groot genoeg voor ons drieeën om op te slapen. Aangezien de twee pas 4 weken waren mochten ze nog niet bij de moeder weg en is de afspraak gemaakt voor de 22ste augustus. Mijn baasjes zijn vervolgens namen gaan bedenken, terwijl ze voor een groot gezelschap moesten koken. Ze waren nogal melig en moe, dat komt wel vaker voor de laatste tijd, en kwamen toen met de volgende namen op de proppen: Fred en Lola. Hoe ze het verzonnen kregen is mij nog een raadsel, ik heb ze nog andere namen gesuggereerd, maar ja ik blaf kennelijk te zacht of te onduidelijk want ze bleven erbij. Begin vorige week kreeg mijn vrouwtje telefoon van de eigenaresse van de honden. Er was een ongeluk gebeurd, Fred was onder de wielen van hun auto gekomen en had het niet overleefd. Hij was op slag dood. Ze vonden het heel erg dat dat gebeurd was en of we toch het andere hondje nog wilden hebben. Dat stond buiten kijf, dan maar pleegvader van één hond, houden wilden ze haar toch niet. Vandaag, de 21e een dag eerder, is het dan eindelijk zover. Mijn baasjes hebben Lola opgehaald en nu liggen we samen bij te komen van onze eerste, grote kennismaking en wandeling over het terrein. En weet je, ze lijkt toch wel op mij niet alleen qua intelligentie en tekening, maar ook wat betreft de darmwerking. Ik wil nog weleens last hebben van gasvorming en dat heeft zij ook, want mijn vrouwtje heeft net de voordeur opengezet om wat frisse lucht binnen te krijgen. Hoe dan ook ik ben trots, dat ik pleegvader ben en dat ik een speelkameraadje heb, want die miste ik toch wel na de dood van mijn broertje. De afgelopen tijd heb ik mij prima vermaakt met allerlei hondjes op het terrein, maar die gaan na een aantal dagen weer weg en dat vind ik toch jammer. Nou dit was mijn bericht, o ja met de katten en de vogels gaat het ook goed. Namens de dierenwereld van Latapie, groetjes van Papa Max. (terug naar boven)
Deze zomer liepen er op een avond wat kikkers en padden over het terrein beneden. Dit werd ons door de kampeerders gemeld, waarop Eric de volgende Ericificatie gaf, "dan is er noodweer op komst, met veel regen want die dieren zoeken allemaal een ander toevluchtsoord. Ze zijn waarschijnlijk bang om te verdrinken." En dan blijkt maar weer hoe slecht mensen luisteren en al waren afgehaakt bij het woord noodweer. Enige tijd later was het een bedrijvigheid van jewelste op de camping. Dit bericht was als een lopend vuurtje over het terrein gegaan, want er werden overal voorzorgsmaatregelen genomen, zoals het aanbrengen van extra scheerlijnen, plastic etc. Later op de dag vroeg men aan Eric, waar het noodweer bleef, waarop Eric's reacties was: Noodweer? En de weken daarna is dit op het terrein blijven hangen en van mond-tot-mond gegaan, want ook later in het seizoen wisten kampeerders ons te vertellen, dat wanneer er kikkers en padden over terrein trekken er slecht weer op komst is. (terug naar boven)
Eric leeft zich helemaal uit als kok en heeft zelfs kroketten gemaakt. Een kampeerder heeft zich vrijwillig opgeofferd als testpersoon om de eerste kroket te proeven. Het resultaat was dat de snack niet langer een kroket heet, maar een Eriket. Eric besloot ze ook te maken en te verkopen tijdens de jeu-de-boules competitie tussen kampeerders en inwoners van Vazerac. Het was een doorslaand succes, sommige Fransen aten er wel 4 achter elkaar! Ook is er een krantenartikel over verschenen. Eric's nieuwe doel: Frankrijk aan de Eriket, hem kennende gaat hem dat ook wel lukken. Wel zullen wel een gebruiksaanwijzing meegeven over het eten van de Eriket, de Fransen zijn zich er nl. (nog) niet van bewust dat een Eriket van binnen heel heet is, hetgeen soms tot bijzondere bekkentrekkerij heeft geleid. (terug naar boven)
De opdracht tot restauratie van het dak van de pigeonnier is inmiddels gegeven en de werkzaamheden beginnen binnen nu en twee weken. We zijn heel benieuwd hoe dit werk zal gaan verlopen, er moet nl. eerst een steiger van 11 m hoogte gebouwd worden, die vervolgens rondom de toren gaat. De kosten voor de steigerhuur zijn hoog, vandaar dat Eric (met zijn welbekende brede grijns) de aannemer heeft uitgelegd, dat we de steiger wilden huren en niet kopen. Deze humor snappen ze (nog) niet in Frankrijk, maar dat zal wel veranderen als ze hier een paar dagen aan het werk zijn. Dus begon de aannemer heel omslachtig uit te leggen, waarom de steiger zo duur is, kortom het was best hilarisch. (terug naar boven)
Ik geniet van de natuur, de vele verschillende vogelsoorten, de kikkers en wat hier nogmeer rondzwerft. Ik ben een hele middag op zoek geweest naar een kwakende eend, die volgens mij in de laurierhaag vastzat.... totdat de buurman vertelde dat het een kikker was. Een soort boomkikkertje. En inderdaad na enig speurwerk heb ik die gevonden. (terug naar boven)
Met onze katten, Sato en Beau, gaat het ook heel goed, ze leven hier ook als "Goden in Frankrijk", op z'n tijd een natje en droogje en verder de hele dag op bed liggen slapen. Het enige wat ze hoeven te doen is meedraaien met de zon, zodat ze lekker warm blijven. Als dank voor hun onderdak en verzorging belonen ze ons door met enige regelmaat half opgegeten muizen op bed of op de vloer te deponeren of restanten van een vogeltje in de slaapkamer achter te laten. Ik ben daar iets minder gecharmeerd van, persoonlijk houd ik meer van een bloemetje als bedankje, maar volgens Eric moet je zoiets ruim zien. En ik begrijp de katten ook wel, hoe krijg je een bosje bloemen heel door een kattenluikje?(terug naar boven)
26-03-2004 Eric en inkopen doen
Eric heeft inmiddels een begin gemaakt met het metselen van de diverse muurtjes in het sanitairgebouw. Dat metselen ging niet zomaar, allereerst heb je de materialen nodig. Nu is metselspecie, zand en water niet zo'n probleem, de metselkuip is een heel ander verhaal. Eric had 5 metselkuipen in Liessel, maar heeft ze daar achtergelaten omdat de verhuiscontainers al bomvol zaten en hij er vanuit ging dat ze in Frankrijk ook wel te koop zijn. Aangezien zijn wandelende woordenboek, ik, boodschappen aan het doen was in een andere winkel besloot hij zelf tot een zoektocht naar een metselkuip over te gaan. Hij vervoegde zich bij een soort Karwei, bij een alleraardigste blonde verkoopster met de volgende mededeling: Je cherche un metselkuip! De niet-begrijpende blik van deze blonde dame was te verwachten .Maar ze liet zich niet overdonderen en vroeg om uitleg: Comment? Gebarentaal is universeel en het woord voor metselen wist Eric, dat samen resulteerde er in, dat onze Nederlandse klusjesman aan de arm werd genomen en door het hele bedrijf werd gevoerd. Hetgeen beslist geen straf was voor Eric. De wandeling eindigde bij een stellage met metselkuipen of wat er voor door moest gaan. Het bleken nl. kleine rechthoekige bakken te zijn. Aangezien Eric het nog steeds veel van zijn charme moet hebben i.p.v. zijn Frans, legde hij vriendelijk lachend uit, dat de bedoelde bakken veel te klein waren. Dit was teveel voor onze blondine, ze ging versterking halen, er verscheen een mijnheer ten tonele. En nadat Eric hem had uitgelegd, dat de bakken te klein waren stond deze verkoper hem met grote ogen aan te kijken. Met zo'n grote bak kan je toch niet werken was het argument van de verkopende partij of zitten er soms wieltjes onder? Eric heeft uitgelegd, dat in Nederland veel dingen groter zijn inclusief de inwoners, in Frankrijk zijn de mensen klein en dus de gebruiksvoorwerpen ook. Het was maar goed, dat hij het woord voor kabouter niet wist. Het resultaat was, dat Eric zonder metselkuip de winkel heeft verlaten en een Nederlandse kuip heeft geleend van een buurman. Eric's ouders nemen in April een aantal Nederlandse kuipen mee, zodat hij de komende jaren vooruit kan. Daarna kunnen ze dienst doen als plantenbak of terrasvijver. Met de geleende kuip kon hij nu aan de gang en hoe. Over 22 stenen deed hij 4 uur, hij moet er in het totaal 1500 dus hij kan voorlopig vooruit. Waarom duurt dat zolang vragen jullie je wellicht af. Nou, heel simpel de vorige "klussers" hadden een heel ander idee over rechte hoeken, rechte lijnen, horizontale vloeren etc. Dus het kost enig meet- en maatwerk, voordat alles wel recht en horizontaal is. (terug naar boven)
28-02-2004 Bericht van Sato en Max
Het heeft even geduurd, maar hier is eindelijk een bericht van ons, Sato en Max, het valt niet mee om een bericht te typen en te versturen. Waarom, nou het typen is niet makkelijk voor ons, de twee baasjes hier zitten veel en langdurig met dit apparaat te werken en het valt niet mee om naast elkaar en samen te typen gezien onze meningsverschillen. Maar dan nu ons verhaal.
De reis was lang, maar goed uit te houden. Ik, Sato, heb heel lang bij het vrouwtje op schoot mogen liggen, op een zacht kussen, zodat ik heel comfortabel en warm lag. Bovendien kon ik zo naar buiten kijken en volgen waar de reis naartoe ging. Toen het donker was geworden waren we er eindelijk. Ik werd direct in een aparte kamer gezet met een natje en droogje en gelukkig ver weg van dat grote zwarte monster. Wel kreeg ik gezelschap van Karel en Kuifje en een elektrische kachel, die heerlijke warmte verspreidde.
Na een tijdje werd er zowaar een bed opgemaakt en zijn we allemaal gaan slapen. De volgende dag had ik het zo koud, en ik niet alleen, dat ik onder de matras ben gekropen. Zo heb ik het vrouwtje ook lekker aan het schrikken gemaakt, ze dacht dat ik was teruggelopen naar Nederland. Ik kijk wel beter uit, waar wordt ik zo goed verzorgd en vertroeteld?! Pas aan het eind van de middag heeft ze mij gevonden en was ze erg opgelucht. Trouwens ik hou haar wel vaker voor de gek, de afgelopen dagen heb ik ook veel plezier beleefd aan een wraakaktie. Allereerst moet ik uitleggen, waarom ik deze aktie heb gevoerd. Gewoon uit jaloezie, ze hebben nl. het huis of liever getypt het kattenluik opengezet voor zo'n Franse tuthola. De eerste dagen lieten ze haar niet binnen, kreeg ze buiten op de stoep te eten. Mijn eten wel te verstaan, alsof ze geen muizen kon vangen ofzo. En daarna kwam ze het huis binnen...... Sprong direct op bed, begon zich daarna uitgebreid te wassen alsof ik er niet was. Nou je begrijpt wel, ik heb haar toen direct een flinke kat gegeven en oplawaai verkocht. Toen dat niet hielp heb ik nog even flink geblazen, maar ze had er gewoon lak aan, keek me aan, ze loenst vreselijk dus ik weet eigenlijk nog niet of ze mij wel heeft aangekeken, draaide zich om en ging slapen. Zich netjes voorstellen was er niet bij, trouwens zou toch niet geholpen hebben want ze miauwt zo raar, ik versta er niets van. Ze gedraagt zich schandalig.
O ja, waar bestond mijn wraakaktie uit, een hongerstaking, het niet eten van allerhande kattenvoer. Maar inmiddels eet ik wel weer, want het is eigenlijk heel lekker dat Franse kattevoer en vrouwtje doet zo haar best om het mij naar de zin te maken. Dit was mijn brief en ik sluit af met een kopje van mij, Sato.
Dan nu een stukje van mij, Max. Vrouwtje heeft een stukje over mij geschreven, ik schaam mij diep dat ze dit geschreven heeft, want ik voel mij er zeer ongemakkelijk onder. Het is allemaal hun eigen schuld, want door het vele op en neer lopen bouwt zich inderdaad een drukverschil op in mijn darmen. Wanneer ik dan ontspannen lig, loop ik als het ware leeg. Voor de rest heb ik het hier prima naar de zin, veel ruimte, andere honden die willen spelen en lekker weer. Soms is het al zo warm, dat ik een plekje in de schaduw opzoek. Verder ga ik regelmatig met het vrouwtje mee in de auto, samen naar het dorp om brood te kopen of verder weg om andere boodschappen te doen. Ik kan dan lekker languit liggen achterin de auto en vindt het leuk om door de voorruit naar het landschap te kijken. Ook help ik soms het sjouwen van takken, maar niet teveel, want ik ben al op leeftijd. Veel liefs en een stevige poot van Max. (terug naar boven)
24-02-2004 Plaatsvervangende schaamte
Sommige vrienden vragen ons bezorgd hoe het toch met Max, onze Rottweiler gaat. Daar kunnen we het volgende over mededelen, wij ademen in en uit door hetzelfde gat, Max niet. Alles wat er bij hem van voren ingaat komt er van achteren in zeer vluchtige vorm uit en daar wordt je als medehuisgenoot niet altijd vrolijk van. Zeker niet wanneer je serieuze gesprekken moet voeren met allerlei vertegenwoordigers, die niets durven zeggen maar zeer ongemakkelijk om zich heen kijken wanneer Max een enorme wind laat. Max had daar in de lage landen niet zoveel last van, hoewel enkelen dit zullen tegenspreken, maar hier in het hoger gelegen gedeelte van Europa zorgt het drukverschil kennelijk toch voor problemen met Max zijn sluitspier. Het bezorgt ons problemen met de lachspieren, want probeer je gezicht maar eens in de plooi te houden met al die geluiden en luchten en een vertegenwoordiger die niet weet hoe en of hij erop moet reageren. Maar wij nemen hem dan letterlijk de wind uit de zeilen, door ons te verontschuldigen voor onze hond. Het is nu gelukkig beter weer en wij kunnen de vertegenwoordigers buiten ontvangen, niet dat dit altijd helpt, zeker niet wanneer Max onder de tafel of stoel ligt te winden. Kortom, we hebben een serieus probleem en staan open voor suggesties om dit probleem op te lossen. En dan te bedenken dat ze in Frankrijk een lekkage een fuite noemen en Eric te pas en te onpas roept: Oh, notre chien a une fuite! (notre sjien a uun fuut). We kennen hier in Frankrijk nu Totalgaz, Antargaz, Butagaz én Max-gaz. Eric heeft natuurlijk weer een logische verklaring voor Max zijn ongemak, "het is geen Rottweiler het is een windhond". (terug naar boven)
Onze nieuwste huisgenote de poes Beau is volledig geïntegreerd in ons huishouden. Sato gedoogt haar, Max aanbidt haar en wil het liefst met haar spelen, maar zelf heeft ze een geheel andere interesse namelijk paaldansen. Dit vereist enige uitleg. In de woonkamer wordt het plafond ondersteund door houten bielzen, liggende maar ook één staande. Naast deze staande paal bevinden zich links de vogelkooien en rechts een klein bankje. Beau heeft ontdekt, dat wanneer ze op de leuning van de bank staat en tegen de paal begint te bewegen, de vogels op haar reageren en dat is precies wat ze wil. Ze hoopt dat de vogels zo dichtbij haar komen en dat zij ze via de tralies kan pakken. Maar wat dat betreft rekent ze buiten de intelligentie van onze vogels, ze zijn wel goed maar niet gek. Dus is het een spel van over en weer provoceren en als ik mij niet vergis is dat ook de opzet van het paaldansen.(terug naar boven)
17-02-2004 Vissen in eigen meertje
De afgelopen week heb ik al een keer gevist, gezeten op de steiger onder toeziend oog van Max, heb ik met een stukje Frans stokbrood aan de haak de werphengel uitgeworpen. Het beviel prima, lekker in het zonnetje, vogels om me heen en bot gevangen, hetgeen heel logisch is omdat deze vissoort hier niet voorkomt.(terug naar boven)
01-02-2004 Afvalverwerking op z'n Frans
Nu doen ze in Frankrijk ook aan recycling en afval scheiden, dus kregen wij van de buurman de tip om het afval te brengen naar een déchetterie. Deze ligt net buiten het dorp, dus met een wagen volgeladen op naar de afvalscheiding. Daar viel onze mond open, deze installatie bestond nl. uit één container en verder twee hopen afval op de grond. Eén hoop was oud ijzer en de andere brandbaar materiaal, al het overige inclusief chemisch afval, werd in de container gegooid. Hierop hing wel een bord wat er niet ingegooid mocht worden en dat was o.a. chemisch afval. Maar daar stoort dus niemand zich aan . Ookl hing er nog een bord dat deze déchetterie per 31 januari 2004 gesloten zou worden, hetgeen ons niets verbaasde, we hadden geluk het was 29 januari. We hebben ons afval gedeponeerd en zijn teruggereden voor de volgende lading. Achter ons stond een man te wachten, die heel wat hout, oud papier en ander materiaal bij zich had. Toen we na een half uur terugkwamen brandde er een enorm vuur, als aanmaakblokje had de man een autoband gedrenkt in benzine of diesel (!) gebruikt en daarmee zijn afval en de rest van het brandbare materiaal aangestoken. Dikke zwarte rookwolken stegen op en het stonk verschrikkelijk, hoezo milieubewust hier in Frankrijk. Het scheen de normale gang van zaken te zijn. Als het vol is in de hoek brandbaar dan steek je deze gewoon aan. (terug naar boven)